دوست دارم روزی که خزان زندگیم فرا رسید و برگ های عمر این درخت بی بار و بر یکی یکی به زمین افتاد ،
تیشه ای به درخت تنم نزنند و الوار تنم هیزمی برای آتش جهنم نشود .
دوست دارم این درخت بی برگ را در برزخ امان دهند تا تولدی دوباره ،
تا رویشی در بهار بهشت ، بهاری که خزانی ندارد .
پس چرا برای به دست آوردن چیزی که دوست دارم زحمتی نمی کشم ؟
دوست داشتن یعنی این ؟!!
