درنهج البلاغه در موارد بسياري مشاهده مي شود
که امام صفات و ويژگي هاي رسولان الهي را بر شمرده است
يکي ازاين ويژگي ها ، ويژگي " قناعت " است :
وَ لَکِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ جَعَلَ رُسُلَهُ أُولِي قُوَّةٍ فِي عَزَائِمِهِمْ
وَ ضَعَفَةً فِيمَا تَرَى الْأَعْيُنُ مِنْ حَالَاتِهِمْ مَعَ قَنَاعَةٍ تَمْلَأُ الْقُلُوبَ
وَ الْعُيُونَ غِنًى وَ خَصَاصَةٍ تَمْلَأُ الْأَبْصَارَ وَ الْأَسْمَاعَ أَذًى
و ليکن خداوند سبحان پيامبران خود را در اراده و تصميم، نيرومند
و در وضع ظاهرى که به چشم مىآيد ناتوان و ضعيف قرار داد،
با قناعتى که دل ها و چشم ها را از بىنيازى سرشار مىساخت ،
و فقر و تنگدستى که
ديدهها و گوش ها را از رنج و آزار پر مىکرد .
