امید محرومان

امید محرومان چهاردهم اسفند 1307 بود كه «سيدموسي» در قم به دنيا آمد و به دور از چشم فرعونيان، كودكي‌اش را پشت سر گذاشت. او فرصت‌هاي طلايي جواني‌اش را به آساني از دست نداد و از لحظه‌هاي هر چند كوتاه آن، استفاده‌هاي شايسته كرد. در حين تحصيلات علوم ديني در دانشكده‌ي حقوق تهران نيز قبول شد. به سه زبان انگليسي، فرانسه و عربي، تسلط كامل داشت. بزرگان نجف اشرف به او چشم اميد بسته بودند.مردم لبنان براي «سيدموسي» نامه نوشتند. آنها روزهاي زيادي براي يك رهبرِآگاه، لحظه‌ شماري مي‌كردند. حضرت آيت‌الله العظمي بروجردي( رحمت‌‌الله‌عليه) هم ايشان را مكلّف به قبول اين مسؤوليت كردند و امام موسي صدر بعد از زيارت عتبات عاليات به لبنان رفت و با ديدن اوضاع، تصميم به ماندن گرفت. براي سكونت، شهر «صور» را انتخاب كردو هفته‌اي دو بار به بيروت مي‌رفت. با تلاش او پس از مدتي «دبيرستان عامليه» به «دانشكده‌ي عامليه» تبديل شد. مثل پدري مهربان با جوان‌ها صحبت مي‌كرد، عشق به مردم از چشمان پُرفروغش موج مي‌زد و مي‌خواست سايه‌ي شوم فقر و جهل را از سر مردم بردارد؛ اين بود كه «مدرسه‌ي صنعتي جبل عامل» را تأسيس كرد.ايشان مي‌گفت: «چقدر تعجب‌آور است! اسلام طلب علم را فريضه (واجب) بداند ولي بي‌سواد‌ترين مردم، مسلمان‌ها باشند. نظافت را از ايمان بشمارد، در حالي كه كثيف‌ترين كوچه و بازار، كوچه و بازار‌هاي مسلمان‌ها باشد ... دعوت صحيح اگر توأم با عمل نباشد و وضع اجتماعي دعوت‌كننده يا هم مذهبان او بد باشد، دعوت كم اثر خواهد بود». «جرج جرداق» نويسنده‌ي معروف مسيحي درباره‌ي امام موسي صدر مي‌گويد: «اگر روحانيون مسلمان، اسلام را مانند امام موسي صدر عرضه مي‌كردند، اثري از مسيحيت و ساير اديان باقي نمي‌ماند». مزدوران بارها نقشه‌ي ترور ايشان را مرور مي‌كردند، اما هر بار ناكام مي‌شدند. در 19 رمضان‌المبارك سال 1357ه.ش، با دعوت رسمي وارد كشور ليبي شد. تصميم داشت پس از يك هفته اقامت، به لبنان برگردد. در 23 رمضان‌المبارك در ساعت دو و چهل و پنج دقيقه‌ي بعدازظهر جلوي درب هتل اقامتش مشاهده ولي بعد از آن با دو نفر از همراهانش ناگهان ناپديد گرديد. حضرت امام خميني(رحمت‌‌الله‌عليه) درباره‌ي ايشان مي‌فرمايند: «ايشان را من بزرگ كردم. من فضايلش و خدمت‌هايي كه بعد از رفتن به لبنان كرده است، مي‌دانم ... اميدوارم كه أنشاءالله به محل خودشان برگردند و مسلمين از ايشان استفاده كنند». منبع: گلشن ابرار، عبدالرحيم اباذري، ج2، صفحه‌هاي 785 تا 798