پيدايش تشيع

پيدايش تشيع

تشيع در عصر پيامبر(صلی الله علیه وآله)پي ريزي شد و در غدير خم، با انتصاب امام علي(علیه السلام)توسط رسول خدا(صلی الله علیه وآله)، رسماً اعلام گرديد. روايات بسياري وجود دارد كه پيامبر(صلی الله علیه وآله)در عصر خود، مكرر از «شيعه» سخن به ميان آورده است.

هنگامي كه آيه هفتم از سوره مباركه بينه نازل شد: همانا آنان كه به خداي يگانه ايمان آورده و اعمال نيكو انجام دادند، بهترين مخلوقات (خدا) هستند. در روايات داريم كه پس از نزول اين آيه شريفه، پيامبر(صلی الله علیه وآله)رو به حضرت علي(علیه السلام)كرد و فرمود: «منظور از «خيرالبريه» (برترين مخلوقات)، «انت و شيعتك»؛ «تو و شيعيان تواند» (1) از جابربن عبدا... انصاري نقل شده كه: «در كنار كعبه در محضر رسول خدا(صلی الله علیه وآله)نشسته بوديم، آن حضرت رو به كعبه كرد و فرمود: «و رب هذه البنية ان هذا و شيعته هم الفائزون؛ سوگند به خداي اين كعبه، اين شخص و شيعه او رستگارانند.» آن گاه آيه 7 سوره بينه نازل شد، و از آن پس، هر گاه ياران پيامبر(صلی الله علیه وآله)علي(علیه السلام)را در حال آمدن مي ديدند، مي گفتند: «بهترين خلق خدا بعد از رسول خدا(صلی الله علیه وآله)مي آيد.» (2) گفتار علماي بزرگ اهل تسنن و تشيع و بزرگان تاريخ و روايات بسيار، بيانگر آن است كه چهار نفر از پيشگامان شيعه بوده اند كه عبارتند از: «سلمان، ابوذر، مقداد و عمار». ناگفته نماند، غير از اين افراد برجسته، افراد بسيار ديگري هم در همان صدر اسلام شيعه بوده اند، مانند همه «بني هاشم» و «بني عبدالمطلب». به گفته مسعودي در كتاب ارزشمند «مروج الذهب» «در جنگ صفين، دو هزار و هشتصد نفر از اصحاب رسول خدا(صلی الله علیه وآله)در پناه حضرت علي(علیه السلام)بودند كه با اعتقاد به امامت آن حضرت، با سپاه معاويه مي جنگيدند.» بنابراين، مي توان گفت كه مذهب شيعه، قبل از ورود به ايران، در همان عصر پيامبر(صلی الله علیه وآله)و بخصوص پس از رحلت آن بزرگوار، تأسيس شده است(3) پي نوشت ها 1- شواهد التنزيل، ج 2، ص 357 2- همان، ص 362 و كفاية الطالب، ص 245 3- اعيان الشيعه، ج 1، ص 24 منبع: روزنامه قدس