ندبه ی عاشورایی

ندبه ی عاشورایی

هر صبح آدینه زیر باران ندبه، دل و جان می شوییم به زمزمه های عارفانه ی انتظار، شاید آن یار غایب از نظر، این آه سینه، این سوز اشک، این ندای دلتنگی عاشقان به انتظار نشسته را بشنود. تو را خواندیم ای خدای مهربان و عزیز، تو را که بر ما حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) را فرستادی و پس از او حضرت علی (سلام الله علیه) را وای خدای مهربان تو ما را خواندی تا «من کنت مولافهذا علی مولاه» را اجابت کنیم و قسم خوردیم به ولایت که تا قیامت سر ازاین مستی بر نداریم. تو را خواندیم و تو ای مهربان خدا، گفتی زمین ازآن من است و آن را به هر که خواهم، می دهم و سرانجام از آن متقین است. پس کجاست بقیة الله (عجل الله تعالی فرجه الشریف)؟ میراث دار متقین کجاست؟ او که می آید تا درس فراموش شده ی تقوا را تکرار کند. کجاست او که می آید تا آیین غبار گرفته را مصفا کند. زنده به گوران قرآن را بیدار و تشنه کامان ایمان را سیراب کند. کجاست او که می آید تا دوستان را عزیز و دشمنان را ذلیل کند؟ کجاست او که می آید تا ما را مهمان روز پیروزی کند. کجاست او که می آید و ما را تا داغستان عاشورا می برد. آنجا که خون شهید کربلا می جوشد. کجاست آن طلب کننده ی خون شهید کربلا؟ چشم ما حلقه صفت شام و سحر هست پیوسته به فکر تو به در همچو یعقوب ز فراق پسر این نوشتیم ز خونابه جگر که ای فروزنده تر از ماه بیا یوسف فاطمه از چاه درآ