هرچه کنی به خود کنی

هرچه کنی به خود کنی

شهید بزرگوار حضرت آیت الله دستغیب در کتاب داستانهای شگفت، آورده است، یکی از بزرگان اهل تقوی نقل فرموده: یکی از بستگانش در اواخر عمر ملکی خریده بود و از استفاده ی سرشار آن زندگی را می گذراند. پس از مرگ او را در خواب دیدند در حالی که کور بود. از او سببش را پرسیدند: گفت: ملکی را خریده بودم که وسط زمین مزروعی آن چشمه ی آب گوارایی بود. اهالی ده مجاور می آمدند و از آن آب بر می داشتند و حیوانات خود را آب می دادند. با رفت و آمدهای آنها مقداری از زراعت من خراب می شد. برای این که سودم از آن مزرعه کم نشود و راه آمد و شد را بگیرم، با خاک و سنگ و گچ، آن چشمه را کور نمودم و خشکانیدم، در حالی که مردم بیچاره ی آن منطقه ناچار برای تهیه ی آب باید مسافت زیادی را طی می کردند این کوری من به سبب همان کور کردن چشمه ی آب است. به او گفتم: آیا این وضعیت تو چاره دارد؟ گفت: اگر وارثین بر من رحم کنند و آن چشمه را جاری سازند تا مورد استفاده ی اهالی و مجاورین قرار گیرد، حال من خوب می شود. به ورثه اش مراجعه کردم و آنها هم پذیرفتند و چشمه را گشودند. پس از مدتی در خواب، آن مرحوم را با حالت بینایی و سپاسگذاری دیدم. (1) در این جا به حدیث گهرباری از حضرت علی (علیه السلام) اشاره می گردد که می فرمایند: بترس از هر کاری که آخرت را خراب و دنیا را آباد سازد. پی نوشت 1. غررالحکم، ص 142. منبع: داستانهای شگفت، حضرت آیت الله شهید دستغیب (رحمت الله علیه) ص 352