سعی نکن همه چیز را با عقل و فهم ناقصت درک کنی. چرا تا ما نمی‌تونیم یک چیز را بفهمیم منکرش می‌شیم. مگه ما از همه قوانین و زیروبم دنیا باخبریم که با جسارت تمام تا چیزی به عقلمون قد نمی‌ده می‌گیم محال، شدنی نیست. هر کس به اندازه خودش می‌تونه دنیا را تماشا کنه و به رموز و شگفتی‌هاش پی ببره. فقط کسی می‌تونه ادعا کنه دانای کل است و هیچ جهلی نداره که سازنده جهان است و همه جهان تو مشتشه. اگر تو یک اتاق نتونستی یک قوطی کبریت را پیدا کنی می‌تونی نتیجه بگیری که نیست. دیگران هم کم‌و‌بیش با تو هم‌عقیده می شند. ولی اگر قرار شد تو یک محله و شهر و ... دنبال قوطی کبریت بگردی اگر گفتی پیدا نکردی انتظار نداشته باش که نتیجه بگیری که نیست و همه با تو هم‌عقیده بشند.
خلاصه این که چیزی را که تو پیداش نکردی یا نمی‌تونی پیداش کنی نمی‌تونه دلیل این باشه که نیست. باید کم‌کم تمرین کنیم که ناپیداها را هم باور کنیم.