ماه ضيافت الهي
|
ماه ضيافت الهي
|
ورود اين ماه را به هم تبريك بگويند و يكديگر را به استفادهي هرچه بيشتر از اين ماه توصيه كنند. چون ماه ضيافت الهي است، در اين ماه فقط مؤمنين و كساني كه اهل ورود در اين ضيافتند، بر سر سفرهي پروردگار منان و كريم مينشينند. اين، غير از سفرهي عام كرم الهي است كه همهي انسانها، بلكه همهي موجودات عالم از آن بهرهمندند; اين، سفرهي خواص و ضيافت خاصان پروردگار است.
بخشي از مسايل مهم مربوط به اين ماه، در ذيل اين آيهي شريفهي سورهي بقره و آيات بعد از آن ذكر شده است، كه من گوشهي كوچكي از آن را در اين خطبه عرض ميكنم.
اولا ميفرمايد: "كتب عليكم الصيام كما كتب علي الذين من قبلكم". ما ميدانيم كه نماز و زكات، مخصوص امت اسلام نبوده است; بلكه پيامبران قبل از رسول اكرم اسلام(صلياللهعليهوالهوسلم) در صدر احكام خود، نماز و زكات را داشتهاند. "و اوصاني بالصلوه و الزكوه ما دمت حيا" از قول حضرت عيسي(ع) است كه به مخاطبان خود ميفرمايد: خدا من را به نماز و زكات وصيت كرده است. از آيات ديگر قرآن هم اين معنا استفاده ميشود. آيهي اولي كه تلاوت كردم، ميفرمايد: روزه هم مثل نماز و زكات، در شمار احكامي است كه مخصوص امت اسلام نيست; بلكه امم سابق و پيامبران گذشته هم مأمور به روزه بودهاند.
روزه پلکانی به سمت تقوا
... در بناي زندگي معنوي انسانها در هر زمان، همچنانكه نماز لازم است و اين نماز، رابطهي معنوي ميان انسان و خداست، و همچنان كه زكات لازم است و اين نكات، تزكيهي مالي انسان ميباشد، روزه هم واجب و ضروري است و اين يكي از پايههاي اصلي تكامل انسان و تعالي معنوي اوست; والا در طول زمان و با تغيير اديان مختلف، اين خط، ثابت و مستمر نميماند.
البته روزه، در اديان مختلف و زمانهاي گوناگون و به شكلهاي ديگر وجود دارد; اما گرسنگي كشيدن و اندرون را از طعام خالي داشتن و لب و زبان و دهان را در ساعات معيني بر روي تمتعات جسماني بستن، خصوصيتي است كه در روزهي اديان مختلف وجود دارد. پس، روزه يك ركن اساسي در تعالي معنوي و تكامل روحي و هدايت و تربيت انساني است.
بعد ميفرمايد: "لعلكم تتقون". يعني اين روزه، پلكاني به سمت تقوا و وسيلهيي براي تأمين آن در وجود و دل و جان شماست. تقوا اين است كه انسان در همهي اعمال و رفتار خود مراقب باشد كه آيا اين كار مطابق رضاي خدا و امر الهي است، يا نه. اين حالت مراقبت و پرهيز و برحذر بودن دايمي، اسمش تقواست.
نقطهي مقابل تقوا، غفلت و بيتوجهي و حركت بدون بصيرت است. خدا، ناهوشياري مؤمن را در امور زندگي نميپسندد. مؤمن بايد در همهي امور زندگي، چشم باز و دل بيدار داشته باشد.
.... اگر ملتي يا فردي داراي تقوا بود، تمام خيرات دنيا و آخرت براي او جلب خواهد شد. فايدهي تقوا، فقط براي كسب رضاي پروردگار و نيل به بهشت الهي در قيامت نيست; فايده تقوا را انسان باتقوا در دنيا هم ميبيند. جامعهاي كه باتقواست، جامعهاي كه راه خدا را با دقت انتخاب ميكند و با دقت نيز در آن راه حركت ميكند، از نعم الهي در دنيا هم برخوردار ميشود، عزت دنيوي هم به دست ميآورد و خدا علم و معرفت در امور دنيا هم به او ميدهد. جامعهيي كه در راه تقوا حركت ميكند، فضاي زندگي آن جامعه، فضاي سالم و محبتآميز و همراه با تعاون و همكاري بين آحاد جامعه است.
تقوا، كليد خوشبختي دنيوي و اخروي است. بشريت گمراه كه از انواع سختيها و رنجهاي شخصي و اجتماعي مينالد، چوب بيتقوايي و غفلت و بيتوجهي و غرق شدن در منجلابي كه شهواتش براي او فراهم كرده است، ميخورد. جوامعي كه عقب افتادهاند، حالشان معلوم است. جوامع پيشرفتهي عالم هم، اگرچه از بعضي جهات خوشبختيهايي دارند ـ كه همان هم ناشي از هوشياري و بيداري در بعضي از امور زندگي است ـ اما دچار خلاها و كمبودهاي مرگباري هستند كه نويسندگان و گويندگان و هنرمندان آنها، امروز با صد زبان آن را بيان ميكنند.
تقوا، وصيت اول و آخر پيامبران است. در سورههاي مختلف قرآن ميخوانيد، اولين سخني كه انبياي الهي به مردم گفتهاند، توصيه به تقوا بوده است. اگر تقوا باشد، هدايت الهي هم هست; و اگر تقوا نباشد، هدايت الهي هم به صورت كامل نصيب فرد و جامعه نميشود. اين روزه، مقدمهي تقواست.
خداوند در يك آيهي ديگر از سوره حديد ميفرمايد: "يا ايها الذين امنوا اتقوا الله و امنوا برسوله يؤتكم كفلين من رحمته و يجعل لكم نورا تمشون به". تقوا موجب ميشود كه خداي متعال نوري را در قلب و زندگي و راه شما قرار بدهد، تا بتوانيد در پرتو آن نور حركت كنيد و راه زندگي را پيدا نماييد. بشر نميتواند با سردرگمي حركت كند. بدون شناختن مقصد و هدف، حركت انساني ميسور نيست. اين نوري كه ميتواند هدف و سرمنزل و راه را به ما نشان بدهد، ناشي از تقوا و پرهيزگاري است. توصيه همهي انبيا و اوليا به تقواست.
... ماه رمضان را مغتنم بشماريد. اين روزها را با روزهداري، و اين شبها را با ذكر و دعا به سر ببريد. فصل دعا هم، همين ماه مبارك است. اگرچه هميشه انسان بايد با رشتهي دعا به خدا متصل باشد، اما آيهي "و اذا سألك عبادي عني فاني قريب اجيب دعوه الداع اذا دعان" در سورهي بقره، در خلال همين آيات مباركهي مربوط به روزه و ماه رمضان است. در وسط آيات روزه و ماه رمضان، اين آيهي "و اذا سألك عبادي عني فاني قريب" آمده، كه همهي انسانها و همهي بندگان را به دعا و توجه سوق ميدهد و دعوت ميكند.
رابطهي دعا، رابطهي قلبي شما با خداست. دعا، يعني خواستن و خدا را خواندن. خواستن، يعني اميدواري. تا اميد نداشته باشيد، از خدا چيزي را درخواست نميكنيد. انسان نااميد كه چيزي طلب نميكند. پس، دعا يعني اميد، كه ملازم با اميد به اجابت است. اين اميد به اجابت، دلها را مشعل ميكند و منور نگه ميدارد. به بركت دعا، جامعه بانشاط و اهل حركت ميشود.
اين ماه، همچنين بهار قرآن است. انس با قرآن، معرفت اسلامي را در ذهن ما قويتر و عميقتر ميكند.
اگر در آيات قرآن تأمل بكنيم، اراده و استقامت ما قويتر و بيشتر از اين خواهد شد. همين آيات قرآني است كه توانست در روزگاري، انسانهايي را تربيت كند كه با دنياي كفر و ظلمات بستيزند. همين معارف است كه ملت بزرگ ما را وادار كرد و مجهز نمود كه با دنياي مدرن مظلم جاهليت ـ جاهليت مدرن و جاهليت قرن بيستم ـ مقابله كند. اميدواريم كه ملت ما روزبهروز به قرآن و حقايق قرآني نزديكتر بشوند
فرازی از بیانات مقام معظم رهبری در خطبههاي نماز جمعهي تهران 10/1/1369
|
کریمی که جهان پاینده دارد تواند حجتی را زنده دارد
دانلود پروژه و کارآموزی و کارافرینی
پنج شنبه 26 اسفند 1389 1:45 PM
تشکرات از این پست
