گلبانگ موذّن

گلبانگ موذّن

هنگـــام منــــاجـــــات و گه راز و نياز است اي خفتـه زجــا خيز! كه ره دور و دراز است بسيـار در اين راه، نشيب اســـت و فراز است بر شب زده دلها، به سحــــر پنجــره باز است يعني: بشتــــابيــــد كـــــه هنــگام نماز است تا عرش برين، ســــوي خدا دست دراز است « اَلمِنتهْ لله» كـــــه در ميــــــكده بــــاز است چون خواجه كريم است وبسي بنده نواز است با عجـــز به خــــاك درِ او رويِ نيـــاز است

شد صبح زجا خيز! كه هنگــام نمــاز است مرغ سحر از دل چو جرس نالـد و گـــويد: تا منزل مقصـــود و ، ســـراپــــردة جـانان تــــا از افـــق نــــور بتــابد گـل خورشيد گلبانـــگ مـــؤذن رسد از مأذنه بر گوش سجــــاده گشــــايــيد كه زين فرش معلاّ رندي به سحــرگاه شني