حکایتی شگرف
ازگفتنی های عجیب ومعجزه آسا که درعصر ناصرالدین شاه (متوفای 1313 ه.ق) رخ داده اینکه : مرحوم آیت الله حاج آقا حسین مجتهد ( کوچه حرمی جد پدری حرم پناهیها وجد مادری اشراقیها که قبرش به صورت مرتفع درصحن نو ، مقابل قبر مرحوم آیه الله شیخ فضل الله نوری است )
نقل کرد : هنگام فرش کردن حرم مطهر حضرت معصومه (علیها السلام ) با سنگهای مرمر ، درقسمت پایین پای حضرت ، روزه انه ای به سرداب باز شد ، ضروری به نظر رسید که افرادی انتخاب شوند وداخل سرداب بروند ووضع آنجا را بررسی کنند که اگر نیاز به تعمیر داشت تعمیر نمایند .
دونفر بانوی صالحه انتخاب شدند چراغی برداشته داخل سرداب شدند دیدند قبرمطهر حضرت معصومه (علیها السلام ) درآن سرداب نیست بلکه آن سرداب درپایین قبر مطهر آن حضرت است درآنجا سه پیکر مطهر تروتازه را دیدند که گویی همان روز روح از بدنشان جدا شده بود یک تن بانو ودو تن دیگر کنیز وسیاه چهره بودند .1
از بررسی کتب فهمیده می شود که آن بانوی ارجمند میمونه دختر موسی مبرقع بن امام جواد (علیه السلام ) بوده وآن دوکنیز ام اسحاق وام حبیب بوده اند .
آری پس ازگذشت یازده قرن از وفاتشان بدن مبارکشان ، هیچ تغییر نکرده بودومصداق این سخن پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم ) شدند که فرمود :
اِنَّ اللهُ حَرَّمَ لُحُو مَنا عَلَی الاَرضِ فَلا یَطعُمُ منِها شَیئا
خداوند گوشتهای ما رابرزمین حرام کرده هرگز زمین چیزی از گوشت ما را نمی خورد .2
پی نوشتها:
1- اقامه البرهان دراصول دین ، تالیف میرزا موسی فراهانی ، ص479 (این کتاب درسال 1302 تالیف یافته است .)
2- الفقیه ، ج1ص121 – بحار ، ج22 ص550 – اقتباس از کتاب کریمه اهلبیت ص 183 تا187
