مراقب خود باشید

مراقب خود باشید

رعایت تقوا تقوا یعنی مراقبت از خود، مراقب باشید که کار را شجاعانه و قوی و با قدرت و توکل به خدا انجام بدهید. در هر سطحی که هستید، پیش بروید. یکی از آفات، همین است که انسان ، شجاعت نداشته باشد. البته بالاترین و واجب ترین زهدها این است که انسان از حرام پرهیز کند. پارسایی. دامن را پاک نگه دارد و زهد بورزد. خدای متعال گاهی با پول کم ، برکت خود را اعطا می کند. گاهی با پول زیاد و با فراوانی درآمد، برکت از انسان گرفته می شود. وقتی انسان تقوا داشته باشد، وقتی برای خدا کار کند و اخلاص پیشه نماید، خدای متعال به کارهای ما برکت می دهد. ما باید خودمان را به معنای واقعی کلمه – نه به معنای تعارفی کلمه- خدمت گزار مردم بدانیم. ما در هر سطحی از سطوح که هستیم، باید این فکر را که « از امکاناتی که در اختیار ماست، می توانیم برای تأمین خواسته ها و هوس های خود استفاده کنیم ، پس بکنیم.» به کلی دور بیندازیم. این را تحمل کنید و بسازید. به فکر نباشید که زندگی خودتان را تامین کنید. اسراف در آب، اسراف در نان، اسراف در مواد غذایی ، اسراف در وسایل زندگی ، زیاده روی، زیاده خریدن، زیاد مصرف کردن ، دور ریختن چیزهایی که قابل استفاده است؛ این ها تضییع نعمت خداست. صرفه جویی، یعنی آن چیزی را که قابل استفاده است و می توانیم از آن استفاده کنیم، نسبت به امکانات ، با هوس رفتار نکنیم. دائماً چیزهای ماندگار را نو کردن و چیزهای ضایه نشدنی را دور ریختن، روش درستی نیست. به نظر من باید مسؤولان کشور راه صرفه جویی و مقابله با اسراف را به مردم یاد بدهند. مسؤولیت یعنی چه؟ این مسؤولیت و منصبی که در نظام اسلامی داریم، طعمه و سرمایه و کاسبی نیست- اشتباه نشود- مسؤولیت در نظام اسلامی باری بر دوش انسان است که باید آن را به خاطر هدف و نیتی تحمل کند. در این راه، از خیلی چیزها باید گذشت. نه فقط از شهوات حرام، از شهوات حلال نیز باید گذشت. مسؤول نظام اسلامی، مسؤولی است که برای مردم و در راه خداست، برای هوی و منافع شخصی خود نیست. اشراف گری کمتر خرج کنیم،کمتر بذل و بخشش بی جا کنیم، کمتر به زندگی شخصی خودمان بپردازیم، اما حالا مثل عروسی اشراف عروسی بگیریم، مثل خانه اشراف خانه درست کنیم، مثل حرکت اشراف در خیابان ها حرکت کنیم، اشراف مگر چگونه بودند؟ چون آن ها فقط ریششان تراشیده بود، ولی ما ریشمان را گذاشته ایم؟! حق ندارند زندگی شان را با اعیان و اشراف و متمکنان و یا منحرفان اندازه گیری کنند. تغییر دکوراسیون اتاق مدیر کل و معاون وزیر و وزیر و فلان مسؤول قضایی و فلان مسؤول در بخش های گوناگون دیگر باشد، این جرم و خطاست. اگر ما دنبال مسایل خودمان رفتیم، به فکر زندگی شخصی خودمان افتادیم، دنبال تجملات و تشریفاتمان رفتیم، در خرج کردن بیت المال هیچ حدی برای خودمان قایل نشدیم ،مگر حدی که دردسر قضایی درست کند! و هر چه توانستیم خرج کردیم، مگر اعتماد مردم باقی می ماند؟ رعایت بیت المال هر کس که بیت المال مسلمین را ملک خود به حساب می آورد- یا به زبان بگوید و یا اگر نگوید در عمل این طور وانمود کند که ما این قدرها حق داریم- و با بیت المال مثل اموال شخصی خود رفتار کند- یا بخورد یا ببخشد یا در راه اغراض شخصی از آن استفاده کند- نمی تواند دنباله روی علی به حساب بیاید.ما مسؤولان وظیفه و تکلیف داریم که خودمان را با رفتار امیرالمؤمنین تطبیق دهیم و جهت حرکت خودمان را با او بسنجیم، آحاد مردم هم همین تکلیف را دارند. کسی که امکانات شخصی دارد، حق ندارد از امکانات دولتی استفاده کند. من الان اعلام می کنم و قبلاً هم نوشتم و این را گفتم که آن وقتی که آقایان امکانات شخصی دارند، حق ندارند از امکانات دولتی استفاده کنند. اگر ماشین دارید، آن را سوار شوید و به وزارتخانه و محل کارتان بیایید؛ ماشین دولتی یعنی چه؟ و الله اگر من از طرف مردم مورد ملامت قرار نمی گرفتم که مرتب ملاحظه، جهات امنیتی را توصیه می کنند. بنده با ماشین پیکان بیرون می آمدم. آن کسانی که از اموال دولتی و بیت المال استفاده می کنند، باید به قدر حق و ارزش کارشان برخوردار شوند. نمی شود که عده ای برخورداری های زیادی داشته باشند. ساده زیستی این فرهنگ غلطی است که هرکس در مسؤولیت های دولتی به مقام و مسؤولیتی رسید، باید فلان طور خانه یا فلان طور وسیله ی رفت وآمد، یا فلان طور امکانات زندگی داشته باشد. فرض بفرمایید اگر از لحاظ کیفیت آرایش محل زندگی و محل کار، کیفیت زندگی در درون خانواده، چگونگی ازدواج فرزندان ،مهریه ها ، جهیزیه ها و از این قبیل چیزها ، وقتی به وسیله ی یک نفر در سطح عالی و در میان صاحب مناصب- حکومت اسلامی به شکل غیر اسلامی آن، به معنای مسرفانه- انجام بگیرد، این می شود فرهنگ؛ بقیه نگاه می کنند و یاد می گیرند. مهریه ها بالا می رود ، ازدواج ها مشکل می شود،زندگی سخت می شود و همین رفتار به تدریج آثارش در طول مدتی کوتاه یا بلند، در متن جامعه منعکس می شود. ساده زیستی چشمگیر حضرت امام (رحمت الله علیه) و حساسیت معظم له نسبت به بیت المال و نیز مراقبت از اطرافیان ، نمونه ای است فراروی مسؤولان و مدیران، آن هم نمونه ی نزدیک و غیر معصوم ، تا بهانه ها ساز نشود. آن انعکاس تجمل شما در زندگی مردم است. بعضی ها از این غفلت می کنند! وقتی شما جلوی چشم مردم، وضع اتاق و دفتر و محیط کار و محیط زندگی را آن چنان می کنید، این یک درس عملی است و هر کس این را می بیند، بر او اثر می گذارد. حداقل این را باید رعایت کرد. توجه به عبادت اوقات خودت را که برای کارهای گوناگون صرف می کنی ، بهترین و با نشاط ترین را بگذار برای خلوت بین خودت و خدا؛ یعنی حالت ارتباط با خدا و انابه به او و تضرع را برای اوقات خستگی و کسالت نگذار. از دعاهای معتبر – به خصوص صحیفه ی سجادیه – با توجه به معانی و مفاهیمش حتماً استفاده کنید، ولوکم. این ها انسان را در همه ی میدان ها قوی می کند و در دل و روح و باطن خود احساس قدرت و قوت می کند. این احساس درونی نباید بشکند. اگر این احساس شکست،هیچ کدام از سپرهای دفاعی مادی- نه سیاسی اش، نه اقتصادی اش ، نه نظامی اش – انسان را نجات خواهد داد. این دعاها، این نقش را ایفا می کنند. اگر بتوانید، صحیفه ی سجادیه را حتماً در نافله های نیمه شب بخوانید؛ این ها را جزء کارهای لازم بدانید. توجه در نماز را خیلی باید جدی گرفت ، این ها شما را آن چنان مستحکم می کند که در خود احساس قدرت می کنید. در همه حالات خدا را به یاد داشتن ، خدا را فراموش نکردن، به خدا تکیه کردن، از خدا خواستن؛ این، آن درس بزرگ پیامبر به ماست. هیچ روزی بر شما نگذرد که مقداری از آن – ولو ده آیه، پنج آیه- با تدبیر تلاوت نکنید. این، به شما نورانیت می بخشد. دعا کنید، نافله بخوانید، توجه پیدا کنید ، متذکر باشید؛ در شبانه روز، یک ساعت را برای خودتان و خدای خودتان قرار بدهید.از کارها و اشتغالات گوناگون، خود را بیرون بکشید. با خدا و با اولیای خدا و با ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مانوس بشوید. با قرآن مانوس باشید و درآن تدبر کنید. رعایت قانون آن کسانی که در جایی مسؤولیتی دارد- مسؤول یک اداره یا یک میز – فرقی نمی کند یک ناحیه ی کوچک، یا مسؤولیت های بزرگ ، همه مثل هم است- بالاخره انسان با یکی آشنا و با یکی آشنا نیست.- نمی خواهیم این را بگوییم منظور ما برخورد و رفتار قانونی است. خودسازی ما مسؤولان باید خود را بسازیم ، مرتب با خود کلنجار برویم. یکدیگر را به حق وصیت کنیم. یکدیگر را ارشاد کنیم؛ مثل آینه ای در مقابل یکدیگر، عیوبمان را صادقانه به هم نشان دهیم. بنا بر رفع عیب بگذاریم و خود را روز به روز بهتر کنیم. انتقاد در واقع هدیه کردن عیوب آن ها به خود آن هاست. اصرار دارم حتماً هر روز قرآن کریم را تلاوت کنید؛ ولو یک صفحه، ولو نیم صفحه ، اما این هر روز تکرار بشود. کار خود را خدمت و وسیله ی تقرب الی الله بدانید و برای خدا کارکنید. هر چه می توانید از ضعف های کار خودتان کم کنید. هر چه می توانید احساسات و خواست شخصی را در محیط کار دخالت ندهید. ادامه دهید منبع: مجله ی آشنا خانواده ، شماره ی 136.