دوری و دوستی یا مدارا و گذشت؟
هر وقت صحبت از روابط فامیلی میشود معمولاً فضایی جمعی را در ذهن تصور میکنیم که افراد با هم در حال بگو بخند و گفتگو هستند و از صمیمیتها لذت میبرند؛ اما همه ما خبر داریم که مدتهاست این دور هم جمع شدنها و بگو بخندها در روابط فامیلی کمتر شده است. در هفتههای گذشته دلایل متعددی را در ارتباط با این موضوع بررسی کردیم. این هفته نیز مورد دیگری را مطرح میکنیم. بعد از ساعتها فعالیت و مصرف انرژی در شش روز کاری هفته، میخواهید دست آخر پایان هفته خوبی داشته باشید که البته این حق شماست. یکی از مواردی که میتواند پایان هفته خوشی را برای شما تدارک ببیند، لحظاتی از ارتباطات انسانی است که در کنار فامیل میگذرانید. چنین لحظاتی اگر با مهربانی و صمیمیت سپری شود میتواند مفید و آرام بخش باشد، اما این لحظات شیرین گاهی عوارضی به دنبال دارد که اگر مورد توجه قرار نگیرد به تضعیف پیوندها میانجامد به عنوان مثال، تا به حال از خود پرسیدهاید چرا بعضی از خانوادهها تا دور هم جمع میشوند به کندو کاو در دفترچه خاطرات خود میپردازند و از بین کلی خاطرات شاد و شیرین، سعی میکنند انگشت روی مطلبی بگذارند که باعث ناراحتی شان شده است؟ چنین نگرشی میتواند به روابط فامیلی آسیب بزند و موجب زوال آن شود.
حتماً شما هم خانوادههایی را میشناسید که مدام از دلخوریها میگویند و برای هر اشتباهی به توبیخ و سرزنش افراد فامیل میپردازند. چنین افراد زود رنجی، به راحتی جمع صمیمانه را به صحنه نبرد زبانی تبدیل میکنند و کم کم کار را به جایی میرسانند که دیگر کسی هوس دور هم بودن به سرش نزند و دوری را به دوستی ترجیح بدهد. واقعیت این است که هر فردی خصوصیات مختلف و متفاوتی دارد. به قول یکی از جامعه شناسان انسانها هر قدر با هم اشتراک و وحدت عقیده داشته باشند در برخی امور با هم اختلاف سلیقه دارند و باید به این اختلاف سلیقه احترام بگذارند.
دوستی میگفت: وقتی ازدواج کردم به دلیل برخی کدورتها ندانسته یا دانسته، حقوق مادر شوهرم را نادیده گرفتم؛ به طوری که پس از ازدواج مادر شوهر و بستگان نزدیک همسرم را فراموش کردم و با دست خود پای آنان را از خانهمان بریدیم، اما تدبیر و پختگی همسرم موجب شد بعد از مدتی به خود بیایم و با تحمل و درک شرایط و سلیقههای متقابل، روابط فامیلی گرمی را تجربه کنم. حالا دیگر من و همسرم سعی میکنیم خوشیهایمان را با فامیل تقسیم نماییم.
به نظر میآید برای دوام و استمرار روابط فامیلی، چارهای جز مدارا نیست. مفهوم مدارا این گونه است که ما در زندگی فامیلی میتوانیم برخی رفتارهای نسنجیده دیگران را تحمل کنیم و از آنها چشم بپوشیم. در واقع بزرگواری کنیم و رفتارهای نابجا را وسیلهای برای تشنج و تضعیف پیوند فامیلی قرار ندهیم. میتوانیم برای استمرار روابط فامیلی از قضاوتها چشم پوشی کنیم. گاهی قضاوت ما در مورد طرف مقابل پیش از آن که او حتی در مورد آن موضوع اطلاع داشته باشد، صدمه زیادی به روابط جمعی میزند. تصوراتی که در مورد یکدیگر در ذهن خود میپرورانیم قاتل خاموش زندگی جمعی هستند و به سردی روابط میانجامند. به بیان روشنتر، میتوانیم گذشته را فراموش کنیم؛ زیرا گذشته گذشته است. به هر حال اگر بپذیریم انسانها با هم تفاوت دارند و همان طور که ما از دیگران انتظاراتی داریم، آنان نیز به نوبه خود از ما انتظاراتی دارند، راحتتر عمل گذشت را انجام خواهیم داد. فراموش نکنیم در روابط انسانی گذشت دشوارترین و شیرینترین عمل است؛ پس از لذت بخشیدن در روابط فامیلی غافل نشوید تا رابطهها به گرمی گراید.
