0

بهره ا‌ي از لحظه هاي با قرآن بودن اگر مي‌خواهي سعادت را در زندگي دنيايي و شهادت را به‌عنوان مرگ بچشي

 
mohamadaminsh
mohamadaminsh
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : دی 1389 
تعداد پست ها : 25772
محل سکونت : خوزستان

بهره ا‌ي از لحظه هاي با قرآن بودن اگر مي‌خواهي سعادت را در زندگي دنيايي و شهادت را به‌عنوان مرگ بچشي



بهره ا‌ي از لحظه هاي با قرآن بودن اگر مي‌خواهي سعادت را در زندگي دنيايي و شهادت را به‌عنوان مرگ بچشي و براي درمان بيماري هايت به دنبال شافي مطمئن و حاذقي مي‌گردي، با قرآن آشتي کن!
ديده‌اي شان... هر حرفي که مي‌زنند، همه اش از قرآن برايت شاهد مثال مي‌آورند... به رفتارشان که نگاه مي‌کني، کمي اگر آيه‌ها را به خاطر سپرده باشي؛ با عمل وحرکتش، فوري و ناخود آگاه آيه‌اي از آيات نور توي ذهنت جرقه مي‌زند... اصلاً حرف زدنشان، کار کردنشان، نشستن و برخاستنشان، يک کلام همه زندگيشان رنگ و بويي از آيات نور دارد؛ براي همين هم است که زندگي شان سراسر نور است و خير و برکت... نفس شان آنقدر پاک است و ملکوتي که وقتي براي لحظاتي با تو هم کلام مي‌شوند، ديگر از شنيدن سخنانشان سير نمي‌شوي، همه اش عطش داري که بيش‌تر و بيش‌تر برايت سخن بگويند و آن‌ها... کم‌تر سخن مي‌گويند و بيش‌تر عمل مي‌کنند...
هم‌نشين شدن در هر لحظه و هر مکان با قرآن، در لحظه لحظه زندگي شان چنان تأثير گذاشته که ديگر زيستن بي قرآن برايشان معنا و مفهومي ندارد. پاي سخنانشان که بنشيني تا برايت از انس با قرآن بگويند، چنان با آن آيات نور تشنه‌ات مي‌کنند که جز رسيدن به آن همه حظ وافر هيچ مقصد ديگري در پيش نخواهي گرفت...

شفا را در قرآن جست‌وجو کنيد !

پاي سخنش نشسته ام. از بهره‌هاي وافرش از قرآن برايم مي‌گويد... مي‌گويد: وقتي با قرآن انس گرفتي، درمي يابي که قرآن شفا براي بيماري‌هاي روحي و رواني توست: «و نُنَزِّلُ مِنَ القرآنِ ما هُوَ شفاء و رَحمـه لِلمؤُمِنينَ؛ ما از قرآن آن چه را براي مؤمنان شفا و رحمت است نازل مي‌کنيم».(1)


سخن امام علي عليه السلام را شاهد مثال مي‌آورد، براي تضميني بيش‌تر که: وتَعلَّمُوا القُرآنَ فَاِنَّهُ رَبيعُ القُلوبِ و َاستَشفُوا بِنُورهِ فَاِنَهُ شِفاءُ الصُدور ؛ قرآن را فرا گيريد که بهار دل هاست و از نور آن شفا بجوييد که شفاي سينه هاست».(2)


مي گويد: قرآن طريق هدايتي است که به سر منزل مقصود مي‌رساندت: «ذلِکَ الکِتابُ لارَيبَ فِيهِ هُديً لِلمُتقين؛ هيچ شکي در اين کتاب نيست و آن هدايت براي پرهيزگاران است».(3)


کتابي است که سبب خيري مي‌شود که حجاب خودبيني از جلوي ديدگانت کنار رود و تو، خود را نيازمند به استفاده از آيات وحي احساس کني... داستان حضرت موسي عليه السّلام را برايم مي‌گويد که با آن‌که پيامبر برگزيده خدا بود، به آن مقام قناعت نکرد و در ملاقات با خضر عليه السّلام اظهار داشت: «هَل اتَبعُکَ عَلي اَن تُعَلَّمَن مِما عُلِمتَ رُشداً؛ آيا پيروي (همراهي) تو نمايم تا آن چه را آموخته‌اي، از بصيرت و رشادت به من بياموزي».(4)


نتيجه هم نشيني با کلام نور

مي گويد: همنشين قرآن که مي‌شوي و با آن انس مي‌گيري، خواهي نخواهي همه تيرگي‌ها و آلودگي‌ها رخت بر مي‌بندد و جايش را سپيدي و نورانيت و شفافيت مي‌گيرد. وقتي کلمات وحي بر صفحه دلت جاي گرفت، خواه ناخواه جايي براي اغيار باقي نمي‌ماند و نفْست، لايق تجليات غيبيه و ظهور حقايق درآن مي‌شود: «يُخرِجُهُم مِنَ الظُلُماتِ اِلِيَ النُورِ وَ يَهديِهم اِلي صِراطٍ مستقيمٍ ؛ آنان را از تاريکي‌ها به روشنايي مي‌برد وآنان را به راه راست راهنمايي مي‌کند».(5)


من هنوز تشنه شنيدنم و او سخاوتمندانه هر آن‌چه را که در دل دارد از حظ‌هاي وافر از همنشيني اش با آيات نور، برايم بازگو مي‌کند... مي‌گويد: به دنيا که دل بسته باشي، از ياد خدا غافل مي‌شوي تا جايي که نور فطرت خداوندي در ضميرت رو به خاموشي مي‌گرايد، اما وقتي همدل و همراه مي‌شوي با آيه‌هاي روشن زندگي، باطنت از اين آلودگي‌ها، پاک مي‌شود و تو محرم اسرار ربوبي مي‌شوي: «قَد جائَکُم مِن ا... نورٌ و کِتابٌ مُبينُ يَهدي بِه ا... مَنِ اتَّبَعَ رِضوانَهُ و سُبُلَ السَّلامِ ؛ از جانب خداوند، براي شما نور و کتاب مبيني آمده است که خداوند بدان وسيله هر کس را که رضاي او را بخواهد، به راه‌هاي سلامت هدايت مي‌کند.»(6) همان که رسول خدا صلي ا... عليه و آله فرمود: « اگر در زندگي، خواستار سعادت و در مرگ، طالب شهادت هستيد، اگر نجات در روز حسرت، و سايباني درگرماي محشر مي‌خواهيد و اگر هدايت را در روز سرگرداني و حيرت قيامت مي‌خواهيد، قرآن بياموزيد ؛ زيرا که آن کلام خدا و ايمني از شيطان است و مايه برتري در ميزان».(7)


با قرآن صبر و پايداري را تجربه کنيد!

از صبر برايم مي‌گويد و پايداري و استقامت... از ميزان تحمل آدمي مي‌گويد که به خودي خودش کم است و اندک که آدمي عجول است و ناصبور: «وَ کانَ اْلإِنْسانُ عَجُولاً ؛ و انسان، هميشه عجول بوده است.»(8) اما وقتي قرآن را مونس خويشتن دانستي، وقتي در زندگي ات دچار سختي شدي، به جاي اين‌که خودت را گم کني، به ياد پروردگار خويش مي‌افتي که در کلامِ حق مژده داده است به تو که: «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا؛ به يقين با (هر) سختى گشايشي است.»(9) و تو اگر اين آيه را آويزه گوش خود کني، هيچ گاه از سختي‌هاي راه نمي‌هراسي و بر مشکلات غلبه مي‌کني... به گرفتاري‌ها که مي‌رسي و فقر گريبانت را مي‌گيرد، غمگين نمي‌شوي که بر عکس، احساس خوشحالي هم مي‌کني؛ چرا که مي‌داني گرفتاري و فقر تو را مي‌سازد و تو، به ياد انيس خويش مي‌افتي که فرموده است: « وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلي أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ ؛ ما به سوي امت‌هايي که پيش از تو بودند، (پيامبراني) فرستاديم؛ (و هنگامي که با اين پيامبران به مخالفت برخاستند)، آن‌ها را با شدّت و رنج و ناراحتي مواجه ساختيم؛ شايد (بيدار شوند و در برابر حق)، خضوع کنند و تسليم گردند».(10)


او مي‌گويد و مي‌گويد و من، هر بار تشنه تر مي‌شوم براي سخنانش که مرهمي مي‌شوند بر جان شعله ورم در آتش عشق... مي‌خواهم يکي شوم و همدل و همراه با کتاب عشق... مي‌خواهم انيسم شوند آيه‌هاي نور در جاري لحظه لحظه‌هاي زندگي ام... کوير جانم آب حيات مي‌طلبد و آيه‌هاي نور بهشت طراوت را به من وعده مي‌دهند... اگر رفيق راهي، همراه شو... بسم ا....


پي نوشت‌ها

1. اسراء، 82.
2. نهج البلاغه، خطبه 109.
3. بقره، 2.
4. کهف، 66.
5. مائده، 15.
6. همان، 15و 16.
7. وسائل الشيعه، ج4، ص 825.
8. اسراء، 11.
9. انشراح، 5.
10. انعام، 42.

کریمی که جهان پاینده دارد               تواند حجتی را زنده دارد

 

دانلود پروژه و کارآموزی و کارافرینی

دوشنبه 16 اسفند 1389  8:42 PM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها