همه ما در روابط خود و زندگی خانوادگیمان فداکاریها و تبادلهایی داریم و اکثر آنها ارزشمندند ولی بسیاری از ما گرفتار این احساسیم که خود را فدا می کنیم. چون معمولاً تفاوت ناچیزی بین انجام کار دشوار بخاطر نیاز واقعی و انجام همان نوع کار بخاطر اینکه احساس می کنیم که لازم است آنرا انجام بدهیم وجود دارد.
حقیقت تلخ این است که در واقع هیچکس از فرد فداکار بهره ای نمیبرد و از او قدردانی نمیکند. یک شخص فداکار بدترین دشمن خود است. دائماً سر خود را از فهرست کارهایی که باید انجام شود پر میکند و همواره به یاد می آورد که چه زندگی سختی دارد. این دام ذهنی به مرور خوشی زندگی او را تخریب میکند.
در نظر اطرافیان فرد فداکار بیش از حد شاکی است و چنان در فداکاریهای خود محو میشود که زیبایی های زندگی را نمیتواند ببیند. دیگران به حال فرد فداکار تأسف نمی خورند و به او به عنوان یک قربانی نگاه نمی کنند در حالیکه او دوست دارد این طرز برخورد را از آنها ببیند .کسانی که وضعیت او را می بینند معتقدند این مشکلات را خود او برای خودش ایجاد کرده است.
اگر تصور میکنید تمایل به فداکاری دارید بهتر است آنرا کنار گذاشته و بجای اینکه تمام انرژیتان را صرف انجام کار برای دیگران کنید، برای آنها نیز سهمی برای انجام دادن کارها باقی بگذارید. سرگرمی و تفریحی برای خودتان در نظر بگیرید و چند دقیقه ای از روز را صرفاً برای کار خودتان (کاری که از آن لذت می برید) اختصاص بدهید، در آن صورت از دو چیز تعجب می کنید: اول اینکه واقعاً از زندگیتان لذت می برید و انرژی بیشتر با استرس کمتر را تجربه می کنید. دوم اینکه به مرور احساس رنجش شما از بین میرود و احساس میکنید که کارها را بدون تعهد و الزام انجام میدهید و اطرافیانتان هم بیش از قبل از شما قدرشناسی میکنند.
وقتی که شما روحیه قربانی بودن و فداکاری را از دست بدهید در واقع همه پیروز شده و منافعی را کسب خواهند کرد.
دکتر کارلسون
