برای خیلی ها واقع بینی و واقعیت گرایی یعنی نگران مشکلات زندگی بودن و غصه بدبختی ها را خوردن.این آدمها وقتی می بینند عده ای شاد و بی خیال به زندگی نگاه می کنند کلافه می شوند و از کوره در می روند. برای آنها شاد بودن و مثبتهای زندگی را دیدن کاری است بچه گانه و انسان سالم از نظر آنها ، انسانی است که دایم غم این و آن و غصه این چیز و آن چیز را بخورد. اما آیا مثبت اندیشی و خیر انگاشتن وقایع و حوادث جهان ، به راستی خیالبافی است ؟.
آیا انتظار داشتن بهترین چیز از خودت و همین طور ، انتظار بهترینهای زندگی برای خودت و بقیه خیالبافیست؟و نگران غم و رنج و درد دیگران بودن واقع گرایی و واقع بینی است؟ مسلما جواب سوال منفی است.
در واقع ، مثبت گرا و مثبت اندیش بودن واقعی ترین روش زندگی است .واقعیت پدیده ای است عظیم و فراگیر که نگران بودن هزاران نفر مثل من و تو برای آن پشیزی ارزش ندارد.کافیست کمی به انرژی عظیمی که فقط در یک روز تابش اشعه خورشید تولید میشود فکر کنی و یا در مورد زیبایی های جهان در هر تغییر فصل دقیق شوی . با منفی نگری و غم طلبی و جست و جوی نگرانی و غصه ، چشم خود را به روی زندگی نبند.واقع گرا و واقع بین باش و امکانات نامحدودی را که زندگی فرا راه تو قرار داده ، نظاره کن. انسانهای نگران و منفی باف ، بیمارند و سلامتی روانی خود را از دست داده اند. آنها را جدی نگیر و واقع بین باش.
