يادم مياد كه مادرم هميشه از من مي پرسيد:به نظر تو مهم ترين عضو بدن كدام است؟ در طول همه اين سال ها آن چه را كه فكر مي كردم درست باشد  مي گفتم .در كودكي به نظرم مي آمد كه شنيدن از همه چيزكه شنيدن از همه چيز مهم تر است پس گفتم:"گوش ها يم"اما مادرم در پاسخ گفت:"بسياري  از مردمنا شنوا هستند و كماكان به زندگي خود ادامه ميدهند"پس از گذشت  چند سال در ايام نوجواني هنگامي كه كم كم كه با دنياي اطرافم آشنا مي شدم و با نگاهي متفاوت به جهان مي نگريستم مادرم دوباره سوال خود را تكرار كرد و من ناخوداگاه در مورد اين مساله بسيار انديشيده بودم گفتم:"چشم هايم" او رو به من كرد و گفت:مي بينم كه خيلي خوب پيشرفت  كرده اي و از اين بابت  بسيار خو شحالم .و ليكن پاسخت درست نيست چه بسا افرادي كه در عين نابينايي به درجات بالايي هم رسيده اند" در طول سالهاي متمادي مادر چند بار پرسش خود را تكرار كرد.هر بار پاسخ منفي بودالبته اوهر بار از پيشرفت من تعريف مي كرد در عنفوان جواني پدر بزرگ از دنيا رفت و رفتن اوهمه را غمگين و گريان كرد  حتي پدرم گريه مي كردآن روز را به خوبي به خاطر دارم چون دومين باري بود كه مي ديدم مي گريد وقتي كه رمان آخرين وداع با پدر بزرگ فرا رسيد مادرم ناگهان به سوي من برگشت  و گفت: "دلبندم آيا متوجه نشدي كه مهم ترين عضو بدن كدام است؟"

غافلگير شدم .اصلا فكر نمي كردم كه در چنين موفقيتي سوال خود را تكرار كند راستش هميشه به نظرم مي آمد كه اين سوال و جواب يكجور بازي بين من و اوست. او شگفتي وحيرت را در چهره من خواند و گفت:"اين پرسش از اهميت خاصي بر خوردار است و علم به آن به تو كمك خواهد كرد كه زنده بودنت را زندگي كني وقت آن رسيده كه اين درس مهم را ياد بگيري"

سپس طوري به من نگاه كرد كه فقط يك مادر مي تواند به فرزندش بنگرد اشك در چشمانش حلقه زد و گفت:"مهم ترين عضو بدن شانه هايت است"

متعجب پرسيدم:"آيا به خاطر آن است كه سرم را روي بدنم نگه ميدارد؟"

گفت:"نه به اين دليل مهم ترين است كه سر دوست يا عزيزي را در هنگام غصه و ناراحتي بر خود نگه ميدارد و مي تواند تكيه گاه دل اندوهگين يا بيماري باشد.پسرم هر كسي در اوقاتي از عمر خود نيازمند شانه اي براي گريستن است.آرزو مي كنم آنقدر دوست خوب در اطرافت  باشد كه در هنگام نياز شانه اي براي گريستن داشته باشي"

از آن روز متوجه شدم همدردي با ديگران از همه چيز مهم تر است و تكبر و خود خواهي  بدترين صفت.