ازآن جایی که اسلام برنامه ای برای زندگی بشر در دنیا دارد، به تمام جزئیات زندگی او توجه داشته و سبک خاصی از زندگی را ارائه نموده است که می بایست برپایه و اساس آن رفتار نماید.
از این رو به اموری که بازدارنده و مانع حرکت انسان به سوی متاله و خدایی شدن و خلافت یابی باشد، توجه داشته و از عمل به آن پرهیز داده است.
ازنظر قرآن، فرصت کوتاه عمر آن اندازه زیاد نیست که انسان خود را به کارهای بیهوده نسبت به هدف و فلسفه آفرینش، مشغول دارد. هرکاری که انسان انجام می دهد باید یا اصل هدف و فلسفه بدان تحقق یابد، یا شرایط و بسترساز مناسبی برای تحقق و رسیدن به هدف باشد. بنابراین، ازهرگونه کارهای بیهوده به شدت پرهیز داده است.
خداوند در آیاتی از جمله ۶۲ سوره مریم، ۱ و ۳ سوره مؤمنون و ۷۲ سوره فرقان و ۵۵ سوره قصص و مانند آن، اجتناب از هرگونه کار لغو و بیهوده را امری مطلوب و پسندیده برشمرده و از مؤمنان خواسته تا از نزدیکی و عمل به این کارها اعراض نمایند؛ چرا که اعراض از امور لغو و بیهوده به معنای فراهم آوردن زمینه مناسب برای انجام کارهای مفید و سازنده قرارگرفتن در فرآیند متاله و خدایی شدن و درنتیجه رستگاری و فلاح است. از این رو در آیاتی از جمله آیات ۱و۳ سوره مومنون اعراض از امور لغو را به معنای دستیابی به رستگاری می شمارد، زیرا شرایط برای اعمال خوب و پسندیده ای چون نماز و روزه و مانند آن فراهم می آید.
این که خداوند در آیات ۱و۳ و۱۱ سوره مومنون، اعراض از لغو را موجب برخورداری از بهشت الهی می داند به این معناست که انسان با اعراض از لغو می تواند شرایط را به گونه ای رقم زند که بتواند به کارهای اصلی و سودمند بپردازد و درنهایت متاله و خدایی شود و قرب الهی و لقاءالله را برای خود رقم زند.
