برای این که مطلب گفته شده به خوبی تبیین و روشن شود، لازم است تا در واژگانی چون لهو، لعب و لغو توجه شود. لغو به هرعمل غیرمفید و غیرعقلانی اطلاق می شود که در فارسی از آن به عمل بیهوده تعبیر می شود.
راغب اصفهانی قرآن پژوه بزرگ، لغو را به معنای چیزی دانسته است که به آن اعتنایی نمی شود و انجام دادن آن از روی عقل و تفکر نباشد. (مفردات الفاظ قرآن کریم، ص ۷۴۲)
استاد حسن مصطفوی براین باور است که لغو، اعم از آن است که در کلام، عمل یا موضوع خارجی باشد؛ مثل کلام غیرمفید و کار و عملی که نفع و سودی بر آن مترتب نباشد. (التحقیق، ج ۱۰، ص ۲۰۸)
اما لهو به چیزی گفته می شود که انسان را از کارهای سودمند و مفید باز می دارد.(مفردات الفاظ قرآن کریم، ص ۷۴۸، ذیل واژه لهی) و لعب به کاری گفته می شود که دارای انتظام و پیوستگی است اما هدف و نتیجه آن همانند بازی کودکان، امری خیالی و خالی از حقیقت است.(المیزان، ج ۱۴، ص ۲۴۷)
بنابراین می توان گفت که امر لهوی می تواند، امر مفید و سودمندی باشد، ولی وقتی با توجه به هدف آفرینش بدان نگریسته می شود، معلوم می گردد که امری بیهوده است؛ زیرا این بیهودگی نسبی می باشد. انسان خردمند کسی است که در کارهای خویش اهم و مهم می کند و کسی که کار اهم را فرومی گذارد و به کار مهم می پردازد و یا حتی به کار مهم توجهی نمی کند و به کار مباح اقدام می کند، نوعی بی خردی در پیش گرفته است. از این رو سرگرم شدن به کاری چون غنا را کار لهوی دانسته اند، زیرا آدم را به خود مشغول می سازد و ازکار مهم باز می دارد.
اما لغو به کاری گفته می شود که هیچ سود و فایده ای بر آن مترتب نمی شود و انسان آن را از روی نادانی انجام می دهد و عقل آن را نمی پسندد و زشت و ناروا می شمارد.
البته هنگامی که به مصادیق لهو و لغو در آیات قرآن و روایات معتبر توجه می شود، می توان مواردی را یافت که دو مفهوم لغو و لهو بر آن بار می شود. به این معنا که از نظر مصداقی گاهی دو مفهوم می تواند مصداق واحدی داشته باشد. به عنوان نمونه، غنا می تواند امر لهوی و لغوی دانسته شود.
