چنانچه انسان از طریق عقل و شناخت قلبی، خدا را بشناسد این شناخت به ثمر می نشیند و آثار مفید و پر برکتی در قلبش به جا می گذارد و او را به سمت نیکی حق، ترقی، تکامل و زیبایی فرا می خواند.
بعضی از پیامد های ایمان مختصراً به شرح ذیل می باشد:
الف) نفس را از قید و بند و سلطه ی دیگران آزاد می کند. به این معنی که ایمان یعنی: اقرار و اعتراف به اینکه تنها خداوند زنده کننده ی مردگان، پایین آورنده یا بالا برنده مقام بندگان و سود و زیان رساننده ی حقیقی می باشد وبس.
(قُلْ لا أَملِکُ لِنفسی نفعاً ولا ضرّاً الا ما شاءَ اللهُ ولو کنتُ اَعلمُ الغیبِ لا ستکثرتُ من الخیر و ما مسَّنیی السوءُ اِنْ اَنا الا نذیرُ و بشیرُ لِقومٍ یؤمِنون)_ (اعراف:۱۸۸).
"بگو من مالک سود و زیانی برای خود نیستم مگر آن مقداری که خدا بخواهد و اگر غیب می دانستم منافع فراوانی نصیب خود می کردم و اصلاً شر و بلا به من نمی رسید. من کسی جز بیم دهنده و مژده دهنده ی مؤمنان نمی باشم".
آنچه که مانع حرکت و پیشرفت بشریت شده و او را از ترقی و تکامل باز داشته است تسلیم در برابر استبداد، خواه استبداد سیاسی حاکمان، خواه استبداد روحانیون مذهبی و کلیسایی می باشد. اسلام این نوع اسارت و بندگی را الغا نمود و انسان را از سیطره و تسلط دیکتاتور ها و زور گویانی که در طی قرنهای گذشته، بشریت را به بند کشیده بودند، نجات داد.
ب) ایمان، به انسان روحیه ی شجاعت، شهامت، فداکاری، شهادت در راه خدا و ناچیز شمردن مرگ، می بخشد.
ایمان به انسان گوشزد می کند که بخشنده ی عمر خداست و فداکاری و شجاعت چیزی را از عمر او نمی کاهد و تنبلی و تن پروری هم چیزی به عمرش نمی افزاید. چه بسیار انسانهایی که بر رختخواب نرم مرده اند و چه بسیار افرادی که در میان جنگها و نبردهای سخت و هولناک فرو رفته و جان سالم به در برده اند.
(ماکان لِنفسٍ اَنْ تموتَ إلاّ باذنِ اللهِ کتاباً مؤَجلاً)_ (آل عمران:۱۴۵).
"و هیچ کس را نسزد که بمیرد مگر به فرمان خداوند وقت آن را دقیقاً در مدت مشخص و محدودی ثبت و ضبط کرده است".
(و طائفة قد اهمتهم انفسهم یظنون بالله غیر الحق ظن الجاهلیة یقولون هل لنا من الأمر مِنْ شیءٍ قُلْ انَّ الامرَ کُلَّهُ لله. یخفونَ فی أنفُسِهم مالا یبدون لک. یقولون لو کان لنا من الامر شیء ما قُتِلْنا هاهُنا. قُلْ لو کنتم فی بیوتِکم لبرز الذین کُتِبَ علیهم القتلُ الی مضاجعهم و لیبتلی الله ما فی صُدرِکم و لیمحص ما فی قلوبکم واللهُ علیمٌ بذاتِ الصدور) _(آل عمران:۱۵۴).
"و گروهی دیگر که تنها در بند خود بودند و در باره ی خدا پندار های نادرستی چون پندارهای زمان جاهلیت داشتند و می گفتند: آیا چیزی از کار (پیروزی و نصرت که به پیامبر ما وعده داده بود نصیب ما می شود؟ بگو: همه کارها در دست خداست. در دل خود چیزهای را پنهان می دارند که برای تو آشکار نمی سازند.
می گویند: اگر کار به دست ما بود در اینجا کشته نمی شدیم. بگو: اگر در خانه های خود هم بودید آنان که کشته شدن در سرنوشتشان بود، به قتلگاه خود می آمدند و تا خداوند آنچه را که در سینه ها دارید بیازماید و تا آنچه را که در دلها دارید خالص و سره گرداند و خداوند بدانچه در سینه ها است آگاه است".
(اینما تکونوا یدرککُم الموتُ و لو کنتم فی بُروُجٍ مُشَیدةٍ)_ (نساء:۷۸).
"هر کجا باشید مرگ شما را در می یابد، اگر چه در برجهای محکم و استوار جایگزین باشید".
ج) از مقتضیات ایمان، اعتقاد به رزاقیت حق تعالی است.
روزی دهنده ای که تحت تأثیر هیچ انسان حریص و ناخشنودی قرار نگرفته و هیچ کس او را از کارش منصرف نمی کند.
(وما مِنْ دابةٍ فی الارض الا علی الله رزقُها و یعلم مستقرها و مستودعها کلُّ فی کتاب مُبین) _(هود:۶).
"هیچ جنبنده ای در زمین نیست مگر اینکه روزی آن، بر عهده ی خدا است و محل زیست و دفن او را می داند همه یاینها در کتاب روشنی است".
(وکأین من دابةٍ لا تحملُ رزقها الله یرزُقُها و ایاکم وهو السمیعُ العلیم). (عنکبوت:۶۰)
"چه بسیار جنبندگانی که نمی توانند روزی خود را بر دارند خدا روزی رسان آنها و شماست و خدا بسی شنوا و آگاه است".
(الله بسیطُ الرزق لمن یشاء من عباده و یقدر لهُ انّ اللهَ بکل شیءٍ علیم) _(عنکبوت:۶۲).
"خداوند روزی هر کس از بندگانش را بخواهد فراوان و گسترده می کند و یا کم و تنگ می گرداند خدا آگاه از هر چیز است".
اگر این عقیده ی پاکیزه و ایمان خالص، بر نفس چیرگی پیدا کند، انسان از دست رذایل اخلاقی یچون: بخیلی، حسادت، حرص، طمع و شهوت طلبی نجات می یابد و با صفات و فضایلی چون: بخشش، سخاوت، جوانمردی، فداکاری، عفت و پاکدامنی مزین می شود و در نتیجه به انسانی خیر خواه، سودمند و بی زیان تبدیل می گردد.
د) اطمینان قلبی و آرامش روحی محصول ایمان به خداست.
(الذین آمنوا و تطمَئِنُّ قلوبُهم بذکر الله الا بذکر الله تطمَئنُّ القُلُوب)_ (رعد:۲۸)
"آن کسانی که ایمان می آورند و دلهایشان با یاد خدا سکون و آرامش پیدا می کند.
هان دلها با یاد خدا آرام می گیرند".
(هو الذی أنزل السیکنة فی قلوب المؤمنین لیزداد وا ایماناً مع ایمانهم) _(فتح:۴).
"خدا است که به دلهای مؤمنان آرامش و اطمینان خاطر داده است. تا ایمانی بر ایمان خود بیفزایند".
اگر دل و روح، سکون و آرامش پیدا کنند؛ انسان خنکی آسایش را در خود احساس و لذت و شیرینی ایمان و یقین را با جان خود مزمزه می کند. با شجاعت و شهامت تمام در مقابل سختیها و مشکلات طاقت فرسا، مقاومت و ایستادگی می نماید. دست قدرت خدا را بر سر خود می بیند و می داند که خدا قادر است هر نوع مشکل و گره سخت و پیچیده ای را بگشاید. بنابر این بی تابی نکرده و به هیچ وجه یأس و ناامیدی به خود راه نمی دهد.
(الله ولی الذین آمنوا یخرِجُهُمْ من الظلمات الی النور والذین کفروا اولیاءهُم الطاغوتُ یخْرِجُونهم من النور الی الظلمات اولئکَ اصحابُ النار هم فیها خالدون) _(بقره:۲۵۷).
"خداوند متولی و عهده دار (امور) کسانی است که ایمان آورده اند ایشان را از تاریکیها به سوی نور بیرون می آورد و کسانی که کفر ورزیده اند طاغوت سر پرست ایشان است. آنان را از نور بیرون آورده به سوی تاریکیها می کشانند. اینان اهل آتش اند و در آنجا جاویدانه می مانند".
هـ) ایمان، نیروی معنویت را در انسان تقویت نموده و از او انسانی ایده آل و آرمانی می سازد و او را به خداوند که منبع و مصدر خیر، نیکی و کمال مطلق است، پیوند می دهد.
بدین ترتیب انسان خود را از دام شهوات نفسانی و مادیات و لذتهای زودگذر دنیایی می رهاند و سعادت و خوشبختی را در عفت، پاکدامنی، شرف و بر پایی جامعه ی سالم و انسانی می داند و خود را متوجه کار هایی می کند که به خیر و صلاح خود، جامعه و مردمانش باشد.
این همان راز اصلی نزدیکی و همراهی عمل صالح و تمام فروعاتش با ایمان است. چون ایمان، منبع و مصدر کار شایسته و جزئیات آن می باشد.
(ان الذین آمنوا و عَمِلُوا الصالحات یهدیهم ربُّهُمْ بِایمانِهم) (یونس:۹).
"بی گمان کسانی که ایمان آورده اند و کارهای شایسته می کنند، پروردگار شان آنان را به سبب ایمانشان رهنمود می نماید."
(و ان الله لهاد الذین آمنوا الی صراطٍ مُسْتَقیم) _(حج:۵۴).
"قطعاً خداوند مؤمنان را به راه راست رهنمود می نماید."
(من یؤمنْ بالله یهد قلبه) _(تغابن:۱۱).
"هر کس به خدا ایمان داشته باشد خدا دل او را رهنمود و هدایت می کند."
اگر قلب هدایت پذیرد، کدام خیر و نیکی را از دست می دهد؟!
و) خداوند خواستار آن است که مؤمنان در همین دنیا و پیش از رسیدن به سرای آخرت، هر چه زود تر صاحب زندگی پاکیزه ای شوند و چنین زندگی ای زمانی تحقق می یابد که خداوند بنده ی مؤمنش را تحت سر پرستی، هدایت، توجه و عنایت خاص خود قرار داده و او را بر دشمنانش پیروز نماید و از خطر گمراهی ها و تنگناهای زندگی برهاند و علاوه بر اینها با ثروت و سرمایه ی مادی برای گذران زندگی راحت و رفاه دنیوی به او کمک نماید.
(مَنْ عَملِ صالحاً من ذکر او انثی وَهُوَ مُؤمِنٌ فَلَنُحینَّهُ حیاةً طیبةً و لنجزینهم اجرهم باحسن ما کانوا یعلمون) _ (نحل:۹۷).
"هر کس چه زن چه مرد کار شایسته ای انجام دهد و مؤمن باشد بدو زندگی پاکیزه و خوشایندی می بخشیم و پاداش آنان را بر طبق بهترین کارهایشان خواهیم داد."
(وقیل للذین اتقوا ما ذا أنزل ربکُمْ قالوا خیراً للذین اَحْسَنُوا فی هذه الدنیا حسنة ولدارُ الآخرة خیر و لَنِعم دارُ المُتقین) _ (نحل:۳۰).
"هنگامی که به رهیز کاران گفته می شود: پروردگارتان چه چیز نازل کرده است؟ می گویند: خیر و خوبی و به نیکوکاران در این جهان نیکی می رسد و سرای آخرت بهتر خواهد بود و جهان پرهیزگاران بهترین جهان می باشد."
(وعد الله الذین آمنوا منکم و عملو الاصالحات لیستخلفنهم فی الأرض کما استخلف الذین من قبلهم و لیمکنن لهم دینهم الذی ارتضی لهم و لیبدلنهم من بعد خوفم امناً)_ (نور:۵۵).
"خداوند کسانی از شما را که ایمان آورده اند و کارهای شایسته انجام داده اند، وعده می دهد که آنان را قطعاً جایگزین در زمین خواهد کرد همانگونه که پیشینیان را جایگزین قبل از خود کرده است و همچنین آیین ایشان را که برای آنان می پسندد، حتماً پا برجا و بر قررا خواهد ساخت. و نیز خوف و هراس آنان را به امنیت و آرامش مبدل می سازد."
(انا لننصُرُ رُسُلَنا والذین آمنوا فی الحیاة الدُنیا ویوم یقوم الاشهاد). (غافر:۵۱).
"ما قطعاً پیغمبران خود و مؤمنان را در زندگی دنیا و در آن روزی که گواهان به پا می خیزند یاری می دهیم و دستگیری می کنیم."
(ولو ان اهل القری آمنوا واتقوا لفتحنا علیهم برکاتٍ مِنْ السماء والأرض) (اعراف:۹۶).
"اگر مردان این شهر ها و آبادیها ایمان می آوردند و پرهیز می کردند، برکات آسمان و زمین را بر روی آنان می گشودیم."
(فلولا کانت قریة آمنت فنفعها ایمانها الا قوم یونس لما آمنوا کشفنا عنُم عذاب الخزی فی الحیاة الدنیا و متعْناهُمْ الی حین) (یونس:۹۸).
"هیچ قوم و ملتی ایمان نیاوردند تا ایمانشان برایشان سودمند باشد مگر قوم یونس که چون ایمان آوردند عذاب خوار کننده را در دنیا از آنها دور داشتیم و ایشان را تا مدت زمانی از زندگی برخوردار کردیم."
جهان به این حقایق ایمانی منتهی می شود. نمونه ها و شواهد زیادی از اعترافات و ثبت لحظات، مشاهدات و تجربیات بزرگان علم و دانش وجود دارد که آوردن همه ی آنها در اینجا موجب اطاله ی کلام می شود ولی اینک به یک نمونه که در روزنامه ی الجمهوریه، روز شنبه، مؤرخه ۲۹/۱۱/۱۹۶۲، تحت عنوان "دانشمندان برای درمان و معالجه بیماران روانی به دین متوسل می شوند" چاپ و منتشر شده بود، اکتفا می کنیم بر کسانی که کاملاً به دین خود چنگ زده و ایمانشان در سخت ترین و پیچیده ترین لحظات متزلزل نمی گردد، تسلط و تهنیت باد. منظورم آن لحظاتی است که صاحبان نظریات وارداتی و از پیش تعیین شده به خصوص طرفداران تئوری تکامل داروین که سخنانشان را بدون احتیاط تبلیغ می کردند و اظهار می داشتند که بدعت و افیون جامعه است و زعم (ژولیان هاکسلی) پدر بزرگ نویسنده و فیلسوف بزرگ انگلیسی "الدوس هاکسلی" که می پنداشت انسان در این جهان تنها و بی کس می باشد. امروزه پزشکان و متخصصان بیماریهای روانی و اختلالات عقلانی برای درمان بیمارشان وسیله ای را نمی یابند که از دین و ایمان به خدا، امید به رحمت و لطف الهی و پناه بردن به نیروی شگرف و عظیم پروردگار، هنگامی که انسان از تمامی راههای ممکن قطع امید می کند، مؤثرتر و کارسازتر باشد.
این مسأله در بیمارستانی در ایالت نیویورک آمریکا که بیماران روانی و عصبی را در مان می کند به تجربه رسید. علم پزشکی فعالیت خود را در باره ی دین به عنوان داروی مسکن و آرام بخش اعصاب و وسیله ی تازه ای برای علاج صدمات و اختلالات روحی و روانی، آغاز کرده است و نتیجه ای که از آن گرفته، بسیار جالب و شگفت انگیز است. بیماران صعب العلاج و کسانی که بهبودی آنها غیر ممکن به نظر می رسید، از این طریق بهبودی پیدا کردند و از دست بیماری جنون رها شده و دوباره عقل خود را به دست آوردند. افراد بی اراده و دیوانه ای که پلید ترین جنایت را انجام داده بودند، با این روش مداوا شدند و به افرادی با هوش، عاقل و صاحب اختیار تبدیل شده و اشک ندامت می ریختند. و تمام اینها در سایه امیدواری به لطف، رحمت و بخشش پروردگار متعال صورت گرفته است.
دانشمندان تسلیم شدند و دست دعا به سوی آسمان دراز کرده، به ضعف و ناتوانی خود اعتراف نمودند و به تمام دنیا اعلام کردند که علم، انسان را نه به سوی الحاد و بی دینی؛ بلکه به سوی ایمان به خدا فرا می خواند و طبیعتاً تو هر چه بیشتر به مطالعه و آگاهی از اینها نیازمندی و اگر قطار علم از دستت رود، در گاه مساجد و عبادتگاههای خداوند، برای آرامش دادن روح و درون، پیش رویت باز است.
