عبدالله كشاورز
شهيدان «قربان» بر شانه هاي «باراني» مردم تشييع شدند، «آقا» مثل هر بار ديگر كه «سرداري» را راهي عرش كند در كنار آنان آمد. حيف و دريغ او را پاياني نبود وقتي از «احمد كاظمي» سخن مي گفت، «علي(ع)» را به ياد مي آورد؛ آنگاه كه مالك در سفر مصر، نارسيده، عروج كرده بود؛ «دو هفته پيش، او آمد و خواست تا دعا كنم دو خواسته اش اجابت شود؛ روي سفيد و شهادت» و «آقا» شهادت داد كه او و «همراهانش» با روي سفيد به شهادت رسيده اند. نمي دانم هضم اين معنا چگونه ميسر است؟ مگر شهيدان همه رو سفيد نيستند؟ البته كه هر شهيدي رو سفيد است و هر روسفيدي دوست دارد شهيد بشود و اگر در اين «هوا» باشد حتماً شهيد است. احمد كاظمي از آقا موفقيت در اداي تكليف قبل از شهادت را خواسته است. اين موضوع مهمي است در متن اين طلب، تواضع و ترس موج مي زند. تواضع «كاظمي» كه در انجام كارهاي سخت زبانزد بود، بسي آموزنده است و ترس او چقدر ارزش دارد. اينكه مومني بترسد كه توفيق از او دور شود، بيانگر آن است كه به خود تكيه ندارد و از خويش دل بريده است اين واقعاً خودش «اوج» و «عروج» است. آيا از خود بريدن بر فراز قله رفيع ايستادن نيست؟ كاظمي رو سفيد بود چون رنگ خدايي گرفته بود از اين پس اين روسفيد با وصف «شهيد» خوانده مي شود.