ديگر به چشم  پر  شرري دل  نمي دهم         ديگر  فريب  مهـر تبسـم  نمي خـورم

ديگر  اسير  نـاز  نـگاهي  نمـي شـوم         ديگر  شراب  كهنة  اين خم نمي خورم

ديگر  دروغ  پوچ  بزرگي  به نام عشق         باور  نمي كنم  نه  ز خود نه  ز ديگران

ديـوانـة  رهـايي  و آزاديـم  كـنـون         آزرده ام  ز  خواهش  و رؤياي بي امان

در  راه  سخت قلة توفيق  خـود  دگـر         از  مـردمـان دره  نـجـويـم  رفـاقـتي

آن  بلبلم كه از  پس رسوايي و شكست        باور  ندارم  از  گل  زيـبـا  صـداقـتي

ديگربه حال غنچة  سرخي كه در خزان         پژمرده ناشكفته ، نمي سـوزد ايـن دلـم

از  باور  فسانة  عشق  و  وفا  و  مـهـر        جزالتهاب و حسرت وغم چيست حاصلم

بستان بنال ازآفت طوفان كنون كه  من         همراه  باد و  هم  سخن  خشـم تـنـدرم

ديروز  اگر  به  هستي خود  بوديم ستيز        اكنون خروش  دل  بدر  از  سينه  آورم

اي زاهدي كه نام گنه  داده اي به عشق        اي  صوفي  پليد  ريا  كار  خرقه  پـوش

داني چه مي شودچودل ازآن تهي شود؟        ويرانة عداوت  و نفرت ،  پر از خـروش

دلهاي  پر  فـغان  جـوانان  ايـن  ديـار       از  واعظان  دور  از عمل پر زكينه است

فردا  كه  عقده هاي  نهان شعله  ور شود       سوزد  سـراي عشـرت  نا باوران مـست