تاریخ بمب اتم

هانری بکرل نخستین کسی بود که متوجه پرتودهی عجیب سنگ معدن اورانیم گردید پس از ان در سال ۱۹۰۹ میلادی ارنست رادرفورد هسته اتم را کشف کرد. وی همچنین نشان دادکه پرتوهای رادیواکتیو در میدان مغناطیسی به سه دسته تقیسیم می شود( پرتوهای الفا و بتا وگاما) بعدها دانشمندان دریافتند که منشاء این پرتوها درون هسته اتم اورانیم می باشددر سال ۱۹۳۸ با انجام ازمایشاتی توسط دو دانشمند المانی بنامهای اتوهان و فریتس شتراسمن فیزیک هسته ای پای به مرحله تازه ای نهاد این فیزیکدانان با بمباران هسته اتم اورانیم بوسیله نوترونها به عناصر رادیواکتیوی دست یافتند که جرم اتمی کوچکتری نسبت به اورانیم داشت و در اینجا بود که نا قوس شوم اختراع بمب اتمی به صدا در امد. زیرا هر فروپاشی هسته اورانیم میتوانست تا ۲۰۰مگاولت انرژی ازاد کند وبدیهی بود اگر هسته های بیشتری فرو پاشیده می شد انرژی فراوانی حاصل می گردید.

بعدها فیزیکدانان دیگری نیز در این محدوده به تحقیق می پرداختند یکی از انان انریکو فرمی بود( ۱۹۵۴ ۱۹۰۱) که بخاطر تحقیقاتش در سال ۱۹۳۸ موفق به دریافت جایزه نوبل گردید.در سال ۱۹۳۹ یعنی قبل از شروع جنگ جهانی دوم در بین فیزیکدانان این بیم وجود داشت که المانیهابه کمک فیزیکدانان نابغه ای مانند هایزنبرگ ودستیارانش بتوانند با استفاده از دانش شکافت هسته ای بمب اتمی بسازندبه همین دلیل از البرت انیشتین خواستند که نامه ای به فرانکلین روزولت رئیس جمهور وقت امریکا بنویسد در ان نامه تاریخی از امکان ساخت بمبی صحبت شد که هر گز هایزنبرگ ان را نساخت.چنین شدکه دولتمردان امریکا برای پیشدستی برالمان پروژه مانهتن را براه انداختندو از انریکو فرمی دعوت به عمل اوردند تا مقدمات ساخت بمب اتمی را فراهم سازد سه سال بعددر دوم دسامبر ۱۹۴۲ در ساعت ۳ بعد از ظهر نخستین راکتور اتمی دنیا در دانشگاه شیکاگو امریکا ساخته شد.سپس در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ نخستین ازمایش بمب اتمی در صحرای الامو گرودو نیو مکزیکو انجام شد.سه هفته بعد هیروشیما درساعت ۸:۱۵ صبح در تاریخ ۶ اگوست ۱۹۴۵ بوسیله بمب اورانیمی بمباران گردیید و ناکازاکی در ۹ اگوست سال ۱۹۴۵ بمباران شدند که طی ان صدها هزار نفر فورا جان باختند.
 

بمبهای هسته ای چگونه ساخته میشوند؟

بمبهای هسته ای به دو شکل ساخته می شوند. بمبهای شکافتی (اتمی) و بمبهای همجوشی (هیدروژنی). در حالیکه جزئیات این بمبها محرمانه است ولی نکات اساسی آنها قابل دسترس است. سوخت در یک بمب شکافتی مشتمل بر اورانیوم ۲۳۵ و پلوتونیم ۲۳۹ ی تقریبا خالص است که هر دو هسته های شکافت پذیری دارند. یک تکه ی کوچک از چنین ماده ای نمی تواند منفجر شود زیرا تعداد بسیار زیادی از نوترونها فرار می کنند. ولی در یک جرم به قدر کافی بزرگ (بحرانی) واکنش زنجیره ای صورت می گیرد. یک نوترون اولیه ی اتفاقی باعث شروع شکافت خواهد شد… یک بمب نوعی تقریبا ۱۰ به توان ۲۴ نوترون در کمتر از ده به توان ۷ ثانیه آزاد می کند که باعث گرمای بسیار شدید می شود. همجوشی فرق دارد. همجوشی وقتی رخ می دهد که دو هسته ی سبک را آنقدر به هم نزدیک کنیم که در حوزه ی عمل جاذبه ی متقابل نیروی هسته ای قوی قرار گیرند. از آن به بعد به شدت هم را جذب می کنند و اتمی سنگین تر تولید می کنند و مقداری انرژی آزاد می کنند. همجوشی را می توان در محیط پلاسمایی بوجود آورد و اخیرا با لیزر هم این کار را می کنند. در این همجوشی قرصهای کوچکی از دوتریم و ترتیم (عناصری سبک که همخانواده ی هیدروژنند) را بوسیله فوجهای لیزری پرقدرت گرم می کنند. اگر توان لیزرها کم باشد انفجارهای کوچکی در این قرصهای کوچک رخ می دهد. اما اگر قدرت بالا باشد و در زمان کوتاه اثر کنند همجوشی رخ می دهد. توان این نوع لیزرها بیش از توان نیروی برق آمریکاست. پس تهیه اش بسیار سخت است .
 

ٓ اختراع بمب اتم

در طول جنگ جهانی دوم شاهد نوآوری تسلیحاتی از جانب دولتهای درگیر در جنگ می باشیم، سه دولت عمده ای که دارای مراکز تحقیقات استراتژیک و لابراتورهای معظم تحقیقاتی بودند، عبارتند بودند از ژاپن، آلمان، آمریکا. ژاپن به دنبال توسعه سلاح های شیمیایی بود که در این زمینه موفقیت چندانی به دست نمی آورد.آلمان ها دارای مرکز تحقیقاتی «پینامون» بودند که موفق به اختراع سلاحی نو در تابستان ۱۹۴۰ می شوند، این سلاح موشک بود که در طول جنگ آلمان ها علیه انگلستان از خاک فرانسه ی اشغال شده به کار می بردند. اولین موشکها در تابستان ۱۹۴۰ بود که با پشت سر گذاشتن کانال مانش به خاک انگلستان اصابت می کرد. تا مدت ها انلگیسیها اختراع چنین سلاحی را باور نمی کردند. مخترع موشک «فون براون» آلمانی بود و اولین موشک ها VI و VII نام داشتند. اما در رابطه با تحقیقات مربوط به شکافتن هسته اتم، علی رغم تبلیغات متفقین که به بزرگ نمایی خطر اتمی آلمان می پرداختند، نازی ها در این خصوص موفقیتی به دست نیاورده و پس از شکست آلمان مشخص می شود که آنها در مرحله ابتدایی ساخت بمب اتم قرار داشتند.
 

مرکز سوم، آمریکا بود. آمریکا با استفاده از امتیاز منحصر به فرد دور بودن از صحنه جنگ و مصونیت از بمباران و ویرانی، در سال ۱۹۴۳ پروژه مانهتن را در صحرای لوس آلاموس (Los Alamos) در ایالت نیومکزیکو، شکل می دهد. ریاست این پروژه اتمی، با پروفسور «اوپن هایمر» بود و دانشمندان غیر اروپایی مانند «فرمی» و … در این پروژه نقش داشتند. ریاست این پروژه با یک ژنرال سه ستاره، به نام «گروز» بود که به طور مرتب، واشنگتن را از پیشرفت کار مطلع می ساخت. یکی از ویژگی های پروژه مانهتن، هزینه بسیار بالای آن بود (۲۵ میلیارد دلار) که در زمان جنگ هیچ دولتی چنین بودجه ای را نداشت. سرانجام در حالی که در ۸ می ۱۹۴۵ آلمان تسلیم می شود و جنگ اروپا به پایان می رسد، فاتحین کنفرانس پوتست دام را به منظور تعیین سرنوشت آلمان تشکیل می دهند، پوتست دام یک منطقه ییلاقی در نزدیک برلین بود که با توجه به اینکه برلین آنقدر ویران شده بود، حتی ساختمان درخوری در این شهر نبود که در آن اجلاس برگزار شود. در بین کنفرانس، هری ترومن، رئیس جمهور آمریکا، تلگراف رمزی، تحت عنوان «نوزاد متولد شد»، دال بر به ثمر رسیدن پروژه مانهتن دریافت می کند. این پروژه موفق به ساخت اولین بمبی می شود که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ مورد تست قرار می گیرد. اوپن هایمر و دیگران، در بونکری تجمع کرده بودند و آزمایش را مورد بررسی قرار می دهند که ظاهرا همانجا اوپن هایمر پشیمان می شود. در اواخر جولای، رئیس جمهور آمریکا، دستور به کار بردن این سلاح جدید را علیه ژاپن برای تاریخ بعد از ۲ اوت صادر می کند؛ ۵ شهر ژاپن به ترتیب اولویت برای واشنگتن در لیست قرار می گیرند: توکیو، کیوتو، هیروشیما، ناگویا، ناکازاکی.