شیخ محمد خیابانی ، فرزند حاج عبدالحمید تاجر در سال 1297 قمری در شهرستان شبستر به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و سپس در تبریز به تحصیل علوم دینی پرداخت. فقه و اصول را نزد آیت الله سید ابوالحسن انگجی و هیأت و نجوم را نزد میرزا عبدالعلی طی نمود . وی با توكل به خدا و استعداد سرشار و پشتكار و جدیت خود مراحل تحصیل را به سرعت پشت سرگذاشت و به مقام بلند علمی رسید. در دوران طلبگی مسایل مشكل علم هیأت را خود استخراج و تقویمهای رقومی می نوشت . با پیروزی مشروطیت در سال 1324 قمری(1285 شمسی) او كه از اركان فكری و تشكیلاتی انجمن ایالتی آذربایجان و در هدایت آن نهاد انقلابی و مردمی نقش مهمی داشت در كنار مردم شجاع تبریز تفنگ بر دوش در سنگرها به دفاع از شهر و حیثیت مردم مسلمان پرداخت. خیابانی در سی سالگی نماینده مردم تبریز در مجلس شورای ملی انتخاب گردید و با موضع گیریهای ضد استبدادی و استعماری در كنار نمایندگان متعهد دیگر همچون شهید مدرس و میرزا اسماعیل نوبری به دفاع از حق مسلّم مردم ستمدیده ایران پرداخت. از كارهای درخشان او در مجلس دوم اعتراض شجاعانه و كارساز علیه اولتیماتوم استمعارگرانه دولت تزار روس بود كه در متن اولیتماتوم مزبور آمده بود 1 ـ دولت ایران مستر شوستر خزانه دار و مستر لكوفر را از كار ها بركنار نماید . 2 ـ دولت متعهد شود از این پس بدون اطلاع و رضایت روسیه و انگلیس مستشار از كشورهای خارجی استخدام نكند 3 ـ مخارجی را كه دولت روس برای لشكركشی به خاك ایران (رشت و انزلی) تحمل كرده باید توسط ایران پرداخت شود.خیابانی برای به تصویب نرسیدن این اولتیماتوم ننگین بارها در مجلس سخنرانی كرد و این حركت هوشیارانه موجب شد نمایندگان مجلس شورای ملی وقت برای دومین بار به رد اولتیماتوم رأی دادند. با این اقدام او به پیشنهاد وثوق الدوله دستور انحلال مجلس صادر و مجلس دوم بسته شد. خیابانی در ادامه مبارزات خود روزنـــامه تجدد را منتشر و خبرها و مقالات مربوط به مبارزات را چاپ وبه اطلاع مردم می رساند. او با هدف سرو سامان دادن به اوضاع آشفته آذربایجان ـ قطع دست اجانب از خطه آذربایجان و كل ایران ـ همكاری با نهضت جنگل به رهبری میرزاكوچك خان ـ حفظ استقلال و تمامیت ارضی ایران ـ احیاء و اجرای قانون اساسی مشروطیت ـ ایجاد نوعی انقلاب فرهنگی و بازگشت بــه خویشتن خویش به مبارزات خود ادامه می داد. خیابانی سرانجام بعد از مدتها مبارزه با استعمار گران در روز 22 شهریور 1299 ذیحجه (1338 شمسی) با شلیك چند تیر به شهادت رسید.
هم اكنون مزار آن بزرگ مرد در صحن باغ توتی آستان مقدس حضرت عبدالعظیم علیه السّلام قرار دارد.
