چرا به قطار بي‌حركت كسي سنگ نمي‌زند؟

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگي به نشاني

ایسنا-چند روزي بود که مقامش ارتقاء يافته بود، البته نه آن مقامي‌که مي‌خواست، ولي خوب، خيلي از همکاران و دوستان به او غبطه و چه بسا حسرت مي‌خوردند، روزهاي اول همه به او تبريک مي‌گفتند، ولي بعد از چند روزي همه اين تبريک‌ها جاي خود را به جملاتي داد که او را تخريب مي‌کرد، آن هم به خاطر اينکه او بنا بر مسووليتي که داشت مجبور بود حرف بزند و اعتراض کند. p://parsasadat.blogfa.com آمده است: ديگر طاقت شنيدن حرف‌هاي پشت سرش را که دوستان مي‌گفتند نداشت، ولي خوب چگونه مي‌توانست مانع اين حرف‌ها و حديث‌ها بشود.

اين رفتار او را به ياد نوشته معروف دکتر مطهري به عنوان چرا به قطار بي حركت كسي سنگ نمي‌زند؟ مي‌انداخت که شهيد مطهري در کتاب حق و باطل جملاتي به اين مضمون نوشته‌اند: از کودکي هميشه اين سوال برايم مطرح بود که: چرا قطار تا وقتي ايستاده است کسي به او سنگ نمي‌زند... اما وقتي قطار به راه افتاد سنگباران مي‌شود....

اين معما برايم بود تا وقتي که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم ديدم، اين‏ قانون کلي زندگي ماست که هر کسي و هر چيزي تا وقتي که ساکن‏ است مورد احترام است، تا ساکت است مورد تعظيم است...

اما همين‌که به راه افتاد و يک قدم برداشت نه تنها کسي کمکش نمي‏کند، بلکه‏ سنگ است که به طرف او پرتاب مي‏شود و اين نشانه يک جامعه مرده است.

ولي يک جامعه زنده فقط براي کساني احترام قائل است که: متکلم هستند نه‏ ساکت، متحرکند نه ساکن، باخبرترند نه بي‏خبرتر.

انتهاي پيام