1- در حالی که فیلم های فمینیستی در سینمای ایران روند روبه رشدی را داشته است فیلم رامبد جوان روندی دیگر را در پیش گرفته و این را می توان نکته مثبت فیلم «ورود آقایان ممنوع» دانست! «ورود آقایان ممنوع» با زبان طنز خود تفکر فمینیستی افراطی غربی را مورد تهاجم قرار می دهد، یعنی تفکری که مادر شدن زن را زشت و عامل عقب افتادگی جامعه می داند، همان امری که «هاکسلی» در «دنیای شگفت انگیز نو» غرب را به چالش می کشاند که بچه دار شدن و زنده زایی به عنوان عملی قبیح در آرمان شهر جامعه غربی شناخته می شود. فیلم مدیر مدرسه را به عنوان یک زن فمینیست نشان می دهد که از سویی معتقد است زنان برتر از مردان هستند و شایسته هستند رهبران و مدیران آینده کشور باشند و از سویی دیگر ازدواج و مادر شدن زنان را عامل عدم موفقیت زنان و عامل عدم رشد کشور می داند! . با استفاده از موقعیت هایی طنزی که برای مدیر به وجود می آورد ضمن خنداندن مخاطبش تفکر وی را مورد تمسخر و نقد قرار می دهد .
2- متاسفانه باید گفت ضد فمینیستی بودن فیلم «ورود اقایان ممنوع» تنها نقطه مثبتش هم بود. چرا که دریچه نقد تفکر فمینیستی افراطی در فیلم از زاویه نگاه همان انسان غربی و غیر متشرع است؛ برای همین است که در جای جای فیلم مشاهده می شود که وقتی می خواهد یک عمل مدیر فمینیست مدرسه به نقد کشیده شود از شوخی ها و کلماتی استفاده می شود که از چارچوب دین، حیا و اخلاق جامعه اسلامی بیرون است فلذا اصلی ترین ضعف فیلم« ورود آقایان ممنوع» را باید استفاده از هر ابزاری اولا برای خنداندن مخاطب و دوما برای نقد جریان فمینیست دانست! یعنی خنداندن تماشاگر به بهای شکستن حریم های اخلاقی و دینی جامعه!
3- «ورود آقایان ممنوع» فقط با مزاح کشاندن عقاید فمنیست افراطی تماشگر را می خنداند! به او دلیل عقلی و منطقی قانع کننده ای را نشان نمی دهد که چرا نه!!! حتی در بعد اثباتی نیز ملاک هایی را هم که برای ازدواج می دهد خلاصه می شود در قد و قیافه! به نوعی باید گفت نگاهی سطحی و کم عمق.
4- در جامعه زمانی که یک منکر انجام شود و نسبت به انجام آن منکر واکنشی نشان داده نشود، راه برای انجام تکرار آن منکر باز می شود و اگر در ادامه هم جامعه بی تفاوتی خود را ادامه دهد، هیچ بعید نمی نماید که آن منکر به مرور زمان در نگاه همان جامعه تبدیل به معروف شود. زمانی که در فیلم «درباره الی» در قسمتی، زنان و مردان با هم شروع به بازی والیبال می کنند و جامعه و مسئولین نسبت به آن واکنشی نشان نمی دهد نباید از تکرار این صحنه در «فیلم ورود آقایان ممنوع» تعجب نمود! این هشداری است به آنها که دغدغه دارند سینمای ایران، ایرانی بماند نه اینکه خود مبلغی برای سینمای غرب عاری از دین و اخلاق باشد. سکوت در مقابل هنجار شکنی فیلم ها به مرور تبدیل به اپیدمی و بعد معروف خواهد شد چه بسا که در فیلم های طنز سینمای ایران شکستن حریم های اخلاقی برای سینماگران معروف شده است!
