یکی از ابزارهای تربیتی شخصیتدهی است. دست کم گرفتن، تحقیر، سرزنش مداوم، شخصی را بیعرضه معرفی کردن و. . . باعث هدر رفتن نیروهای فعال در مسیر تربیت می شود و فرد را به وادی بیتوجهی و احیاناً لجاجت میکشاند.
مخصوصاً در تربیت کودکان که هنوز در آغاز راه ساختهشدن قرار دارند و روحیه آنها دستخوش حوادث نشده است، باید با بزرگ ساختن روح آنها، شخصیت دهی به ایشان، واگذاری کارهایی که مستقلاً باید انجام دهند، ابراز اطمینان از موفّقیّت آنها، تشویق صحیح و بیان نقصها در قالبی زیبا که مخرّب شخصیت آنها نشود و استفاده از هر آنچه فرزند را شکل میدهد، آنها را به وادی صحیح تربیت نزدیک ساخت.
البته در این کار مثل سایر مسائل تربیتی باید از افراط و تفریط پرهیز نمود، و کودک را در حدی شخصیت داد که دچار سردرگمی و عدم تطبیق درون خود با جهان خارج نشود.
قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست) /عنکبوت20
