در درمان MS نکاتی باید مد نظر بیمار و پزشک قرار گیرد. اهداف شامل موارد زیر است:

         تقویت سرعت ریکاوری از حملات (درمان با داروهای استیروئیدی).

         کاهش تعداد حملات یا تعداد ضایعات MRI.

         تلاش برای کند کردن پیشرفت بیماری (درمان با داروهای اصلاح بیماری یا DMDها).

هدف دیگر تسکین مشکلات به خاطر فقدان عملکرد موثر اندام های بدن است (درمان با داروهایی که برای علائم خاص تخصیص داده می شود).

اکثر عصب شناسان درمان با DMD ها را بعد از تشخیص MS-RR شروع می کنند. خیلی دیگر از پزشکان بعد از حمله اول درمان را شروع می کنند چون آزمایشات بالینی نشان داده است که بیمارانی که درمان در آنها دیرتر شروع می شود به اندازه بیمارانی که سریع اقدام به درمان می کنند از درمان فایده نمی برند.

خیلی مهم است که بیمار قبل از تصمیم به شروع درمان با پزشک خود صحبت کند چون DMD ها موارد مصارف مختلفی دارند . و آخر اینکه کمک گرفتن از مشاوره یا گروه های حمایت کننده مخصوص بیماران MS می تواند برای بیمار و خانواده آنها مفید باشد.

وقتی اهداف تعیین شد، درمان اولیه شامل داروهایی برای تنظیم حملات، علائم یا هر دو آنها می باشد. دانستن عوارض جانبی احتمالی این داروها برای بیمار ضروری است چون گاهی اوقات عوارض جانبی به تنهایی فرد را از شروع درمان دارویی می ترساند. بیماران ممکن است تصمیم بگیرند که به طور کل از دارو استفاده نکنند یا یک داروی جایگزین تقاضا کنند که عوارض جانبی کمتری داشته باشد. گفتگوی مداوم بین پزشک و بیمار درمورد داروها در تعیین نیازهای درمان اهمیت زیادی دارد.

داروهایی که سیستم ایمنی بدن را تحت تاثیر قرار می دهند تمرکز اصلی کنترل MS شده اند. در ابتدا، کورتیکوستیروئیدها مثل پردنیزون (prednisone)(Deltasone، Lighid Pred، Orasone، Prednicen-M) یا متیل پردنیزولون (methylprednisolone ) (Medrol، Depo-Medrol) به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند. اما از آنجاییکه تاثیر آنها بر سیستم ایمنی کلی و عمومی است و استفاده آنها می تواند عوارض جانبی مختلفی به همراه داشته باشد، کورتیکوستیروئیدها امروزه فقط برای کنترل انواع شدید حملات MS مورد استفاده قرار می گیرند (حملاتی که موجب ناتوانی فیزیکی یا درد می شوند).

اینترفرون (Interferon) برای بهبودی MS

از سال 1993، داروهایی که سیستم ایمنی را تغییر می دهند مخصوصاً اینترفرون ها برای کنترل MS مورد استفاده قرار گرفته اند. اینترفرن ها پیام رسان های پروتئین هستتند که سلولهای سیستم ایمنی تولید کرده و برای برقراری ارتباط با یکدیگر از آن استفاده می کنند. اینترفرون ها انواع مختلفی دارند مثل آلفا، بتا، و گاما. همه اینترفرون ها توانایی تنظیم سیستم ایمنی بدن را دارند و نقش مهمی در حفاظت دربرابر مهاجمین از جمله ویروس ها دارند. هر اینترفرون عملکرد متفاوتی دارد اما عملکردهای آنها همپوشی دارد. اینترفرون های بتا در کنترل MS مفید شناخته شده اند.

         اینترفرن بتا-1b (Betaseron) اولین اینترفرون تایید شده توسط ایالات متحده برای کنترل MS-RR در سال 1993 بود.

         در سال 1996، اینترفرون های درون عضلانی بتا-1a (Avonex) مورد تایید FDA برای MS-RR قرار گرفتند.

         اینترفرون های زیرپوستی بتا-1a (Rebif)) در سال 2002 مورد تایید ایالات متحده قرار گرفت.

         همچنین FDA خرید و فروش اینترفرون بتا-1b را تحت نام تجاری Extavia در سال 2009 مورد تایید قرار داد.

به طور کلی بیمارانی که تحت درمان اینترفرون قرار می گیرند دچار بازگشت کمتری شده یا فاصله بین بازگشت ها طولانی تر می شود. Avonex و Rebif برای کند کردن پیشرفت ناتوانی جسمی ناشی از MS بسیار مفید هستند. متداولترین عوارض جانبی یک سندرم آنفولانزا شکل است که شامل تب، خستگی، ضعف، احساس سرما، و درد عضلانی می شود. این سندرم با مداومت درمان کمتر اتفاق می افتد. سایر عوارض جانبی واکنش در محل تزریق، تغییر در تعداد سلولهای خونی و اختلال در آزمایشات کبد است. آزمایش مداوم کبد و تعداد سلولهای خونی برای بیمارانی که تحت درمان اینترفرن-بتا قرار می گیرند توصیه می شود. آزمایش دوره ای عملکرد تیروئید نیز به خاطر تاثیر اینترفرون های بتا بر غده تیروئید توصیه می شود. با استفاده پیوسته از داروهای دردزا و پیشرفت در تجربه پرستاری برای کنترل واکنش های موضعی پوست، تحمل اینترفرون ها با گذشت سالها بهتر می شود.

آزمایشات بالینی اینتفرون-بتا در بیمارانی که اولین حمله MS برایشان اتفاق افتاده نشان داده است که در این جمعیت از بیماران حمله دوم به تاخیر می افتد. اینترفرون هایی که توسط FDA برای کنترل حمله اول در MS تایید شده اند شامل Avonex می شود که هفته ای یکبار به صورت درون عضلانی تزریق می شود وهمچنین Betaseron و Extavia که یک روز در میان به صورت زیرپوستی تزریق می شود.

اینترفرون های بتا موجود عبارتند از:

 اینترفرون بتا-1b (Betaseron و Extavia) برای درمان انواع برگشتی MS برای کاهش تکرار برگشت های بالینی مورد استفاده قرار می گیرند. بیماران مبتلا به MS که تاثیر درمان در آنها نشان داده شده بیمارانی هستند که اولین اپیزود بالینی خود را تجربه می کنند و MRI آنها MS را تشخیص داده است.

اینترفرون بتا-1a (Rebif) برای درمان بیماران با انواع برگشتی MS برای کاهش تکرار بازگشت های بالینی و به تاخیر انداختن ناتوانی فیزیکی مورد استفاده قرار می گیرد. تاثیر این نوع اینترفرون در MS پیشرونده مزمن ثابت نشده است.

اینترفرون بتا-1a (Avonex) برای درمان بیماران با انواع برگشتی MS برای کند تر کردن ناتوانی فیزیکی و کاهش تکرار بازگشت های بالینی مورد استفاده قرار می گیرد. بیماران مبتلا به MS که تاثیر این درمان در آنها نشان داده شده آنهایی هستند که اولین اپیزود بالینی خود را تجربه می کنند و MRI آنها MS را تشخیص داده است. ایمنی و تاثیر در بیماران با MS پیش رونده ثابت نشده است.

سایر داروهای تاییدشده برای MS برگشتی

Glatiramer acetate (Copaxone): نوعی دیگر از DMD ها است که برای کاهش تکرار برگشت ها در MS-RRتایید شده است. این دارو یک آمینو اسید ترکیبی است که شبیه به ترکیب پروتئین مایلین می باشد. تصور می شود که واکنش سیستم ایمنی دربرابر مایلین در MS توسط glatiramer acetate متوقف می شود. واکنشی که بلافاصله بعد از تزریق این ماده ایجاد می شود یکی از هر 10 نفر را تحت تاثیر قرار می دهد. این واکنش شامل سرخ شدن پوست، درد سینه یا تنگی نفس، تپش قلب، اضطراب، تنگی گلو، می شود. واکنش ها معمولاً تا 30 دقیقه از بین می رود و به هیچ درمانی نیاز ندارد. برخی بیماران در خطر ابتلا به لیپواتروفی، التهاب، و تخریب بافت های چربی زیر پوست در محل تزریق می باشند.

Natalizumab (Tysabri): دارویی است که توسط FDA برای درمان MS برگشتی تایید شده است. این دارو یک آنتی بادی مونوکلونال برعلیه VLA-4 می باشد که ملکولی است که برای سلولهای ایمنی برای چسبیدن به سایر سلولها مورد نیاز است و به درون مغز نفوذ می کند. این دارو با تزریق های درون وریدی ماهیانه تجویز می شود. این دارو برای درمان بیمارانی که دچار MS برگشتی هستند به تنهایی برای به تاخیر انداختن پیشرفت ناتوانی جسمی و کاهش تکرار برگشت های بالینی مورد استفاده قرار می گیرد. ایمنی و تاثیر این دارو بالاتر از دو سال شناخته شده نیست.

Mitoxantrone (Novantrone): توسط FDA برای درمان MS (MS-SP، MS-PR و MS-RR) تایید شده است. این دارو یک داروی شیمی درمانی است که خطر عوارض جانبی قلبی یا سرطان (لوکمی) را به دنبال دارد. به خاطر این عوارض جانبی جدی، پزشکان استفاده از آن را برای انواع پیشرفته تر MS اختصاص می دهند و میزان مصرف این دارو محدودیت دارد. کنترل قلبی قبل از مصرف هر دوز از این دارو ضروری است. این دارو برای کاهش ناتوانی عصب شناختی و تکرار بازگشت های بالینی در بیماران مبتلا به MS-SP، MS-PR و انواع شدید MS-RR  مصرف می شود. این دارو برای درمان بیماران مبتلا به MS-PP توصیه نمی شود.