پدر بزرگ

چه روزهای سیاهی! پریکلس کار خودش را می‌کند. او شورا را به حفظ امنیت ترغیب کرده است، به این شکل که خودمان را پشت دیوارها زندانی کنیم! در تمام سالهای شرکتم در شورا چنین مهملاتی نشنیده بودم. پریکلس می‌گوید که اسپارتی‌ها از نشستن و انتظار خسته خواهند شد.... اما من باور نمی کنم. ما 19000 سرباز در سپاهمان داریم... 3000 پاسدار بر دیواره شهر و 1600 تیرانداز مخصوص هم داریم.

ما باید حمله کنیم. 50 سال پیش ایرانی‌ها داخل شهر ما رژه رفتند. ما نباید بگذاریم که اسپارتی‌ها هم همین کار را بکنند. اما کسی به حرف من گوش نمی کند. مهارت من در فن خطابه به اندازه کافی نیست.

بازگشت