دستشويي و حمام

در اردوگاه، سي توالت وجود داست كه اولا برابر با نصف جمعيت اسراي آنجا نبود ، ثانيا هر روز ، ده دوازده تا از آنها، يا چاهشان مي گرفت و يا اينكه اصلا آب را قطع مي كردند.
علاوه بر توالت هاي اردوگاه، در هر آسايشگاه ، سطلي وجود داشت كه بچه ها اگر در طول شب احتياج به دستشويي پيدا مي كردند، درآن سطل ، رفع حاجب مي كردند. چون مدت ماندن در آسايشگاه ، سر به دوازده – سيزده ساعت مي زد، مجبور بوديم براي رفع حاجت ، از اين دروش استفاده كنمي . البته تصورش براي شما شايد غير ممكن باشد كه چطور مي شود آسايشگاهي كه محل استراحت و خورد و خوراك و در واقع خانه زندگي در اسارتگاه است، در عين حال ، محل رفع حاجت و توالت نيز باشد؛ ولي براي آنهايي كه طمع تلخ اسارت را چشيده اند، باور كردنش بسيار ساده است.
دوازده حمام نيز در كل اردوگاه بود كه هر حمام ، چهار دوش داشت. بيشتر روزها ، آب سرد بود و برادراني كه غسل واجب داشتند مجبور بودند با آب سرد غسل كنند كه اين كار ، خصوصا در زمستانها ، خيلي از اسرا را مريض مي كرد.