يادِ امام
آنچه منتظران را در كسب معرفتِ امام و پيروي از آن بزرگوار ياري ميدهد و پايداري در راه انتظار را به دنبال دارد؛ پيوستگي و ارتباط مداوم با آن طبيب جانها است.
به راستي وقتي آن امام مهربان امّت، هميشه و همه جا به حال شيعيان خود نظر دارد و لحظهاي آنها را از ياد نميبرد آيا رواست كه دلدادگان روي او به دنيا و تعلّقات آن سرگرم شوند و از آن عزيز، غافل و بي خبر بمانند؟ يا راه و رسم دوستي و محبّت آن است كه در همه حال او را بر خود و ديگران مقدم بدارند. وقتي بر سجاده دعا مينشينند از او آغاز نمايند و براي سلامتي و فرج آن حضرت دعا كنند كه آن بزرگوار خود فرمود:
«براي تعجيل فرج بسيار دعا كنيد كه فرج شما در همان است. (1) »
و همواره بايد زمزمه كنند:
«اَللّهُمَّ كُنْ لِوَليكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيهِ وَ عَلي ابائهِ فِي هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَة وَلياً وَ حافِظاً وَ قائداً و ناصراً و دليلا وَ عَيناً حَتّي تُسْكِنَهُ اَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلا( 2 )؛
«خدايا براي ولي خود، حجة بن الحسن كه درود تو بر او و خاندانش باد در اين ساعت و در همه ساعات سرپرست و نگهبان و رهبر و ياور و راهنما و ديده بان باش تا ] آن زمان كه او را در زمين خود با ميل و رغبت جاي دهي و براي مدتي طولاني او را در زمين بهره مند سازي.»
منتظر حقيقي، در هنگام صدقه دادن، ابتدا سلامتي وجود شريف امام خود را در نظر ميگيرد و به هر بهانه دستِ توسّل به دامن پر مهر او ميزند و به اشتياق ظهور مبارك او و ديدن جمال بي مثالش ناله سر ميدهد.
«عَزيزٌ عَلَي أَنْ اَرَي الخَلْقَ وَلاتُري( 3 )؛
سخت است بر من كه همه را ببينم و تو ديده نشوي!!»
رهرو راه انتظار در مجالسي كه به نام آن محبوب دلها تشكيل ميشود حضور مييابد تا ريشههاي محبت او را در دل خود محكمتر كند و به مكان هايي مانند مسجد سهله و مسجد جمكران و سرداب مقدّس كه منسوب به امام عصر(عليه السلام) است رفت و آمد ميكند.
و از زيباترين جلوههاي ياد امام مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) در زندگي منتظران ظهورش آن است كه هر روز با او تجديد عهد كرده و پيمان وفاداري ببندند و استواري خود را بر آن عهد اعلام كنند.
در فرازي از دعاي عهد چنين ميخوانيم:
«اَللّهُمَّ اِنّي اُجَدِّدُ لَهُ في صَبيحَةِ يومي هذا وَما عِشْتُ مِنْ اَيامي عَهْداً وَعَقْداً وَبَيعَةً لَهُ في عُنُقي لااَحُولَ عَنها وَلااَزوُلَ اَبَداً اَللّهُمَّ اجْعَلْني مِنْ اَنْصارِهِ وَاَعْوانِهِ وَالذّابّينَ عَنْهُ وَالْمُسارِعينَ اِلَيهِ في قَضاءِ حَوائِجِه والمُمْتَثِلينَ لاَِوامِرِه وَالمُحامينَ عَنْه وَالسّابِقينَ اِلي اِرادَتِهِ وَالمُسْتَشهِدينَ بَينَ يدَيهِ. ( 4 )
بار خدايا من در بامداد اين روز و تمام دوران زندگيم، عهد و پيمان و بيعتي را كه از آن حضرت بر گردن دارم با او تجديد ميكنم، كه هرگز از آن عهد و بيعت برنگردم و بر آن پايدار بمانم. بار خدايا مرا از ياران و كمك كاران آن حضرت و مدافعان از حريم مقدس او و شتاب كنندگان به سوي او براي انجام خواسته هايش و اطاعت كنندگان از دستوراتش و حمايت كنندگان از وجود شريفش و سبقت جويان به سوي خواسته اش و شهيدان در ركاب حضرتش قرار ده.»
اگر كسي پيوسته اين عهد را بخواند و از عمق جان به مضامين آن پاي بند باشد هرگز به سستي گرفتار نميشود و در تحقق آرمانهاي امام خود و زمينه سازي براي ظهور آن بزرگوار لحظهاي از پاي نمينشيند. و به راستي كه شايسته حضور در ميدان ياري آن ذخيره الهي خواهد بود.
امام صادق(عليه السلام) فرمود:
«هر كس چهل بامداد خدا را با اين عهد بخواند از ياوران قائم ما خواهد بود. و اگر پيش از ظهور آن حضرت بميرد، خداوند او را از قبرش بيرون آورد و قائم(عليه السلام) را ياري دهد[...».
------------------------------------------------
1. كمال الدين، ج 2، باب 45، ح 4، ص 237.
2. مفاتيح الجنان، اعمال شب بيست و سوم ماه مبارك رمضان.
3. همان، دعاى نُدبه.
4. همان، دعاى عهد.
منبع : http://mahdaviat.org
