از زندگی چه می خواهید؟

 

ملّاصدرا مي‌گويد : خداوند بي‌نهايت است و لامكان و بي‌زمان امّا به قدر فهم تو كوچك مي‌شود و به قدر نياز تو فرود مي‌آيد و به قدر آرزوي تو گسترده مي‌شود، و به قدر ايمان تو كارگشا مي‌شود، و به قدر نخ پيرزنان دوزنده باريك مي‌شود، و به قدر دل اميدواران گرم مي‌شود... پــدر مي‌شود، يتيمان را و مادر.. برادر مي‌شود، محتاجان برادري را.   همسر مي‌شود، بي همسر ماندگان را.  طفل مي‌شود، عقيمان را. اميد مي‌شود، نااميدان را.   راه مي‌شود، گم‌گشتگان را. نور مي‌شود، در تاريكي ماندگان را.   شمشير مي‌شود، رزمندگان را.  عصا مي‌شود، پيران را. عشق مي‌شود، محتاجانِ به عشق را... خداوند همه چيز مي‌شود، همه كس را.  به شرط اعتقاد؛ به شرط پاكي دل؛ به شرط طهارت روح؛ به شرط پرهيز از معامله با ابليس. بشوييد قلب‌هايتان را از هر احساس ناروا! و مغزهايتان را از هر انديشة خلاف، و زبان‌هايتان را از هر گفتار ِناپاك، و دست‌هايتان را از هر آلودگي در بازار... و بپرهيزيد از ناجوانمردي‌ها، ناراستي‌ها، نامردمي‌ها! چنين كنيد تا ببينيد كه خداوند، چگونه بر سفرة شما، با كاسه‌اي خوراك و تكّه‌اي نان مي‌نشيند و  بر بندتاب، با كودكانتان تاب مي‌خورد و در دكّان شما كفه‌هاي ترازويتان را ميزان مي‌كند، و «در كوچه‌هاي خلوت شب با شما آواز مي‌خواند» مگر از زندگي چه مي‌خواهيد؟! كه در خداييِ خدا يافت نمي‌شود، كه به شيطان پناه مي‌بريد؟ كه در عشق يافت نمي‌شود، كه به نفرت پناه مي‌بريد؟ كه در سلامت يافت نمي‌شود، كه به خلاف پناه مي‌بريد؟ قلب‌هايتان را از حقارت كينه تهي كنيد و با عظمت عشق پر كنيد. زيرا كه عشق چون عقاب است. بالا مي‌پرد و دور... بي‌اعتنا به حقيران ِ در روح. كينه چون لاشخور و كركس است. كوتاه مي‌پرد و سنگين. جز مردار به هيچ چيز نمي‌انديشد. بـراي عاشق، ناب‌ترين، شور است و زندگي و نشاط. براي لاشخور، خوب‌ترين، جسدي‌ است متلاشي ... ماهنامه موعود شماره 111