تاریخچه پیتزا
نام پیتزا با نام ایتالیا و شهر ناپل گره خورده است. اما این غذای پرطرفدار راه درازی را پیموده است تا به یک غذای جهانی تبدیل شود. سربازان داریوش بزرگ (486-521 پیش از میلاد) نوعی نان پهن را روی سپرهای خود می پختند و روی آن را با پنیر و خرما می پوشاندند. یونانی ها پختن چنین نان هایی را از ایرانیان آموختند. این نان از یونان به روم رفت و در جنوب ایتالیا معمول شد.
300 سال پیش از میلاد، یک تاریخ نگار رومی به نام «مارکوس پورسیوس کاتو» در کتاب تاریخ خود نوشت؛ «گردی پهنی از خمیر که با روغن زیتون، سبزی و عسل پوشیده شده و روی سنگ پخته می شود.» این نشان می دهد که رومی ها به پیتزا علاقه داشته اند و آن را با فرهنگ غذایی خود سازگار کرده بودند؛ چرا که روغن زیتون در روم بسیار معمول بود. پیتزا از روم به جنوب ایتالیا راه یافت، اما تا مدت ها آن را غذای فقیران می نامید ند. تا اینکه در سال 1889 یک آشپز درباری به نام «رافائل اسپوزیتو» پنیر و گوجه فرنگی را در ترکیب پیتزا وارد کرد. «ملکه مارگریتا» بسیار خوشش آمد و آرام آرام همه مردم به خورد چنین پیتزایی روی آوردند. به این ترتیب، پیتزای «مارگریتا» به مشهورترین پیتزای ایتالیایی تبدیل شد؛ پیتزایی که به خاطر داشتن پنیر، به پیتزای ایرانی شباهت بیشتر دارد.
