تالاب بينالمللي ميانكاله كه در حوزه جغرافيايي اين شهرستان قرار دارد يكي از سرمايههاي طبيعي و خدادادي زيست كره زمين به شمار ميرود اما تا امروز نگاهي اساسي به آن نشده است و همچنان مورد تهاجم عدهاي سودجو قرار ميگيرد.
40 سال پيش در دوم فوريه 1971 (سيزدهم بهمن 1349) به ابتكار ايران براي نخستين بار در جهان مسئولان بلندپايه محيط زيست 18 كشور جهان و برخي سازمانهاي غيردولتي گردهم آمدند تا با انعقاد پيماني، از يكي از ارزشمندترين، مهمترين، پيچيدهترين و متنوعترين بومسازگان (اكوسيستم) حيات و يكي از زيباترين و بيبديلترين آفريدههاي آفريدگار هستي، مراقبت و محافظت كنند.
بر اساس كنوانسيون رامسر (1971)، به مناطق پست باتلاقي، مردابي، آبگيرهاي طبيعي يا مصنوعي و دايمي يا موقت، داراي آب ساكن يا جاري، شور يا نيمشور و از جمله مناطق داراي آبهاي دريايي كه عمق آنها در حالت جزر كامل از 6 متر بيشتر نباشد تالاب ميگويند.
يكي از مهمترين اهداف اين كنوانسيـون اهميت استفاده معقـولانه و علمي از تالابها در دستيابي به توسعه پايـدار است.
تالابها از جهات مختلف داراي ارزش و اهميت هستند از جمله آنكه بخشي از فرآينـد آبخـوانداري به شمـار ميآيند، تعديلكننده آب و هواي مناطق همجوار و كنترلكننده سيلابها هستند، محل رشد، تكثير و پرورش بعضي آبزيان، محل كامل شدن چرخه زندگي برخي پرندگان، محل تغذيه بسياري از پرندگان آبزي و كنار آبزي و مجموعه آبزيان هستند، همچنين تالابها موجب تجديد حيات آبهاي زيرزميني، تثبيت خطوط ساحلي در برابر طوفانها، حفظ و بقاي تنوع زيستي، پالايش آب و توليد و تكثير محصولات داخل آب ميشوند.
تالابها داراي ارزشهاي بالاي فرهنگي، تاريخي، اقتصادي و علمي پژوهشي بوده و ميتوانند بهعنوان كانونهايي براي توسعه صنعت توريسم مورد استفاده قرار گيرند.
