اي كاش همه مردم امدادگر بودند!
(خاطرات تلخ یک امدادگر)
آقا مهدی از مربیان آموزشی هلال احمر خراسان شمالی با بيان خاطره اي تلخ اما بسيار عبرت آموز اهمیت آموزش را بیان می کند و مي گويد:
روز بيست ودوم اسفند ماه سال 1385 پيرو دستور العمل سازمان امداد نجات، قرار شد براي برگزاري دوره «باز آموزي تخصصي جاده» ويژه امداد گران و نيروهاي طرح نوروزي به پايگاه بدرانلو بروم و عصر همان روز از خانواده و برادرم علي خداحافظي و به سمت پايگاه حرکت کردم و بلا فاصله آموزش تجهيزات و ست هاي نجات و هيدروليک را شروع کردم.
برادرم علي نيز چند ساعت بعد در همان شب از بجنورد به سمت مشهد حرکت مي کند و متاسفانه خودروي حامل برادرم به فاصله 10کيلو متري از بجنورد (در محدوده باباامان )واژگون مي شود.
مسافرين يک دستگاه اتوبوس در محل حادثه پياده شده و نظاره گر صحنه مي شوند و تعداد زيادي از رانندگان و سرنشينان ديگر خودروها هم مي ايستند و صحنه را مي بينند و بدون اينکه کمکي به مصدومان بکنند مي گذرند.
آن شب من مشغول آموزش نيروهاي امدادگر بودم و شيوه هاي نجات جان حادثه ديدگان را تدريس مي کردم و همزمان راننده اتومبيل واژگون شده و برادرم که سرنشين آن اتومبيل بود بدليل اينکه حتي يک نفر از دهها نفر حاضر در صحنه حادثه کمترين اطلاعات امدادي نداشتند و هيچ گونه اقدام امدادي انجام نداده بودند جانشان را از دست دادند.
آقاي مهدي مي گويد: دردناک ترين لحظه براي من وقتي بود که نظريه ي پزشکي را ديدم و جنازه برادرم را تحويل گرفتيم آن مرحوم هيچ آسيب جدي نديده بود فقط به علت خونريزي شديد فوت کرد و اگر فقط يکي از آن دهها نفر مي توانست جلوي خونريزي را بند بياورد امروز برادرم زنده بود و اي کاش همه مردم امداد گر بودند!
او معتقد است در بسياري از خانواده ها حتي يک نفر که به امور امدادگري آشنا باشد و هنگام بروز حوادث به کمک ديگران بشتابد نيست و همين موضوع گاه منجر به بروز فجايع جبران ناپذيري مي شود که به راحتي مي توان از آن جلو گيري کرد.
