این خاطره برمی گردد به 6 سال پیش.

تابستون بود و من با یکی از دوستان از کیش برمیگشتیم که توی راه با شخص مسنی برخورد کردیم، لباس هاش خیلی با ما فرق میکرد چون نزدیک به هم نشسته بودیم کنجکاو شدم و سر صحبت رو باز کردم

خیلی جالب بود، بیشتر دوست داشتم بدونم چیکاره هستن، برای همین تلاش بیشتری کردم، فهمیدم ایشون جزء اولین ورزشکاران مسابقه ی اسب دوانی در ایران و همچنین از اولین فارغ التحصیلان مهندسی نفت بودن

میگفت از دوستان دکتر حسابی بوده و همیشه پای سخنرانی های ایشون میشسته، برام جالب بود ایشون به 9 زبان تسلط داشت ولی اصلآ تو صحبت هاش از جملات زبان های بیگانه استفاده نمی کرد با اینکه 50 سال از عمرش رو تو کشورهای اروپایی زندگی کرده بود

ولی وقتی فارسی حرف میزد لهجه نمیگرفت، در مورد زبان ها بهم گفت توی زبان ها، ایتالیایی از همه شیرینتره البته بعد از فارسی، نکته ی آموزنده ای که برام داشت، اینچنین شخصیتی بکار بردن کلمات زبان های دیگه رو در فارسی یا هر زبان دیگه ای یه نوع توهین میدونست

و می گفت اینکه تو زبانی که داری باهاش حرف میزنی از لغات زبان های دیگه استفاده کنی باعث کم ارزش کردن هر دو اون زبان ها و همچنین پایین اومدن شخصیتت میشه که متاسفانه داره تو ایران به یک فرهنگ تبدیل میشه

کاش دوستان بکار بردن اصطلاحات انگلیسی در صحبت کردن به زبان فارسی رو یک ویژگی تلقی نکنن

شاید شنیده باشین که مردم آمریکا اکثرآ یک زبان رو بلدن و اون زبان خودشونه، وابدا از اصطلاحات زبان های دیگه استفاده نمی کنن چون اینکار رو زشت می دونن

از اینکه طولانی شد عذر میخوام