هماي رحمت

هماي رحمت

علی اي هماي رحمت توچه آیتی خدا را !

که به ما سوا فکندي همه سایه هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من،به خدا قسم،خدا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو اي گداي مسکین در خانه علب زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسري ابوالعجایب

که علم کند به عالم شهداي کربلا را ؟

چو به دوست عهد بندد زمیان پاك بازان

چو علی که می تواند که به سر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نام شه ملک لافتی را

به دوچشم خود فشانم هله اي نسیم رحمت

که زکوي او غباري به آر توتیا را

به امید آنکه شاید برسد به خاك پایت

چه پیام ها سپردم،همه سوز دل،صبا را

چه تویی قضاي گردان،به دعاي مستمندان

که زجان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو ناي هر دم،ز نواي شوق او دم؟

که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی »

« به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

زنواي مرغ یا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوش است

شهریارا

منبع: www.pdffactory.com

تهیه و تولید : مهدي خادمی