بانوی بهار
باز کن پنجره را
خانه مهمان دارد!
کوله باری همه نور
تحفه هایی همه نغز
آمده ازره دور!
چهره چسبانده به پشت شیشه
و نگه می کند از روزنه ی پنجره بانوی بهار!
بازکن پنجره را
و تن را در آغوش بگیر
غرق بوسه سازش
گیسوانش را بگشای به باد
نفسش ره به حقیقت دارد!
پلک خواب آلوده
از روی پلک زمستان بردار
تا ببینی چهره ی دلکش و نیکوی بهار!
بقچه اش پر ز ترنّم هایی است
که خبر می دهد از عشق وامید!
***
