می گوید :
همنشین قرآن که می شوی و با آن انس می گیری ،
خواهی نخواهی همه تیرگی ها و آلودگی ها رخت بر می بندد و جایش را سپیدی و نورانیت و شفافیت می گیرد .
وقتی کلمات وحی بر صفحه دلت جای گرفت ،
خواه ناخواه جایی برای اغیار باقی نمی ماند و نفست لایق تجلیات غیبیه و ظهور حقایق درآن می شود:
« یُخرِجُهُم مِنَ الظُلُماتِ اِلِیَ النُورِ وَ یَهدیِهم اِلی صِراطٍ مستقیمٍ ؛
آنان را از تاریکی ها به روشنایی می برد وآنان را به راه راست راهنمایی می کند ».5
من هنوز تشنه شنیدنم و او سخاوتمندانه هر آنچه را که در دل دارد از حظ های وافر از همنشینی اش با آیات نور، برایم بازگو می کند ...
می گوید: به دنیا که دل بسته باشی ،
از یاد خدا غافل می شوی تا جایی که نور فطرت خداوندی در ضمیرت رو به خاموشی می گراید
، اما وقتی همدل و همراه می شوی با آیه های روشن زندگی ، باطنت از این آلودگی ها ،
پاک می شود و تو محرم اسرار ربوبی می شوی :
« قَد جائَکُم مِن اللهِ نورٌ و کِتابٌ مُبینُ یَهدی بِه اللهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضوانَهُ و سُبُلَ السَّلامِ ؛
از جانب خداوند ، برای شما نور و کتاب مبینی آمده است که خداوند بدان وسیله هر کس را که رضای او را بخواهد ، به راه های سلامت هدایت می کند .»6
همان که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:
« اگر در زندگی ،
خواستار سعادت و در مرگ ،
طالب شهادت هستید ،
اگر نجات در روز حسرت ،
و سایبانی درگرمای محشر می خواهید و اگر هدایت را در روز سرگردانی و حیرت قیامت می خواهید ،
قرآن بیاموزید ؛
زیرا که آن کلام خدا و ایمنی از شیطان است و مایه برتری در میزان».7
5. مائده: 15 .
6. همان: 15و 16 .
7. وسائل الشیعه ، ج4 ، ص 825 .
