به شهید آبشناسان مثل خیلیهای دیگر، فوقالعاده حقوق جنگی تعلق میگرفت. اما وی آن پول را که میگرفت به من میگفت مدیونی اگر یک ریال از این پول را خرج خانه و خودمان بکنی. آنها را به من میداد. تو پاکت میگذاشتم میبردم به خانواده فقرا میدادم. هیچ کس هم از این موضوع با خبر نبوده و نشد و اینها را هم من فقط بعد از شهادتش بود که بازگو کردم. در یک مورد متوجه شدم به کسی کمک مالی کرده که من روی او حساس بودم. این حساسیتم را به آبشناسان گفتم، چنان عصبانی شد که باید آن را در زمره حالتهای معدودی که فقط در شرایط خاص و البته نادر به وی دست میداد بدانم، ناراحتیاش به واسطه اطلاعی بود که من از این عمل وی حاصل کرده بودم. چون تاکیدش این بود که در این گونه موارد وقتی دست راست کار خوبی را انجام میدهد نباید دست چپ آدم از آن با خبر شود.
همسر شهید آبشناسان
