امام رضا (ع) یکتای عصر خویش در دانش و فضیلت و پرهیزگاری و تقوا بود.اما مانند دیگر امام هایمان ،
در فضای حکومتی حکام ناشایست و قدر ناشناسی مردم آن زمان ، طلوعی در پس ابرها و غروبی غمگنانه داشت. با همه اینها همیشه سینه ابرها شکافته می شد و آفتاب حسن و جمال و نور کمال و معنویت آن امام بر دلها می تابیدو ایمانها شکوفا می شد و افکار واندیشه ها زنده می گشت.
