يكي از جاذبههاي زيارتي، تفريحي و تاريخي شهر ليلان و روستاهاي اطراف آن كوه «بابا گَلگَل» است. بابا گل گل در ضلع شرقي ليلان و در كنار رودخانه ليلان چاي واقع شده و از موقعيت منحصر بفردي برخوردار بوده و اين كوه نسبت به ساير كوههاي اطراف نيز ارتفاع بلندتري دارد و حدود 1450 متر از سطح دريا ارتفاع دارد. قله بابا گل گل كه بنام «بابا گرگر» نيز معروف است هر ساله دلهاي بيپيرايه عدهي كثيري از جماعات را در كنار مزارش ميهمان كرده و از عاشقان سالار شهيدان پذيرايي ميكند. در ايام ماه محرم بخصوص در روزهاي تاسوعا و عاشورا و اربعين حسيني، قله و دامنهي آن مملو از افرادي است كه با انواع وسيلههاي خود، يا با پاي پياده به همراه دستههاي سينهزني گرد هم ميآيند تا براي ايجاد يك فضاي معنوي با دلهاي بيقرار در قله آن به زيارت قبور بيآلايشي بپردازند كه آنجا را كانون تجمع هر قشري از افراد كردهاند. پير و جوان، مرد و زن، بزرگ و كوچك، همه داراي دلهايي آكنده از آرزوهاي خير و اعتقادي قوي نسبت به هر كه در آنجا دفن شده ميباشند (كه البته معتقدند از اولياء الهي است) و هر كسي از ظن خود يارش شده است. وقتي زائري به آنجا ميرسد در گوشهاي مشغول به كاري ميشود يكي شمعي را روشن ميكند ديگري پرچمي را در بالاي قبرها نصب ميكند و آن يكي پارچهاي را با نيتي به چوب ميبندند. و دختري سنگهاي كوچك را با نيتي به سنگهاي بزرگي تكيه مي دهد، كه ماندنش بر سنگ نشان از برآورده شدن نيت و آرزوهايش است يا خانمي را ميبينيد كه تاب كوچك و سادهاي را به نيت بچهدار شدن فرد منظور نظرش، در گوشهاي درست ميكند. و ديگري سكهاي را بعنوان هديه در لابلاي سنگها مياندازد به اميد اينكه مقبول افتد. البته همه اين صحنهها خيلي معنوي، خالصانه در محيطي پر از آرامش و صفا و در يك فضاي روحاني و محفلي دوستانه صورت ميگيرد. كه نگارنده ناتوان از بيان همهي آنهاست.بهر حال بابا گل گل مجموعهاي از اعتقادات و باورهاي بومي را پيرامون خود به يادگار دارد. و زيارتگاهي است براي اهل دل كه در طول ساليان دراز مركزي براي آرامش دلهاي نياكان ما گشته و هنوز هم فرزندان آنها با توسل به نيروي معنوي اين زيارتگاه در زندگي مادي و معنوي خود به آن توسل كرده و از آن ياري ميجويند. در آخر هر كسي با دلي سرشار از نشاط و شادي و مهر و محبت به اولياي الهي با قلبي اميدوار، به خانه و كاشانه خود برميگردد.
