تربيت خاموش، دو شكل دارد: استفاده از سكوت و استفاده از نگاه، وقتي فرزندتان رفتار نابهنجاري از خود بروز ميدهد، با اظهار ناخشنودي در چهره، سكوت كنيد. سكوت شما سبب تأمّل فرزند و سازندگي او ميشود.
امام علي(عليهالسّلام) فرمود:
رُبّ سُكوتٍ اَبْلَغُ مِنْ كَلامٍ.
چه بسا سكوتي كه از سخن، رساتر است.
گاهي سخن بر زبان جاري نميشود؛ اما سكوت شما بر فرزند حرف ميزند.
حرفهايي كه بر زبان جاري نميشوند؛ از سخناني كه بر زبان جاري ميشوند، مهمترند.
شكل ديگر تربيت خاموش، استفاده از نگاه است. نگاه انسان، دنيايي حرف دارد. گاهي يك نگاه پرمعنا، سرنوشت تاريخ را دگرگون ساخته است.
معلّم عمربنعبدالعزيز، هنگام عبور از كوچه، با شنيدن سخنان ناشايست وي دربارة امام علي(عليهالسّلام) نگاهي از روي ناخشنودي كرد و گذشت و همين نگاه سبب شد تا عمر پس از رسيدن به حكومت، دشنام دادن به امام علي(عليهالسّلام) را ممنوع كند.
با نگاه ميتوان تقاضا، اعتراض يا تهديد خود را به فرزند منتقل كرد. استفاده از اين روش براي فرزند شما كه در برابر كلام شما مقاومت شديدي دارد، مناسب است.
