تا پيش از فروپاشي سلطه استعماري فرانسه بر ويتنام، آمريكا به عنوان پشتيبان نظامي فرانسه در پشت صحنه حضور داشت، اما با خروج فرانسه از ويتنام تبديل به بازيگر اصلي تهاجم بر عليه مردم اين شد.
قسمت دوم اين گزارش، نگاهي كوتاه به حضور نظامي ايالات متحده در اين كشور و نبرد دليرانه مردم ويتنام با ابرقدرت نظامي جهان است.
****
با سرنگوني "نگو ديم " رئيس جمهور خود خوانده رژيم ويتنام جنوبي با كودتاي نظاميان فرماندهاي ارتش اين كشور و تشكيل يك شوراي نظامي به رهبري ژنرال "وان مين " و به قدرت رسيدن "ليندون جانسون " معاون كندي پس از ترور وي در فرودگاه شهر دالاس تگزاس، مداخلات نظامي اين كشور در ويتنام وارد دوران جديدي شد.
جانسون در اولين اظهارنظر رسمي خود درباره جنگ ويتنام گفت: "مبارزه با كمونيسم " بايد با قدرت هرچه بيشتر درويتنام ادامه پيدا كند ".
جانسون سياست خروج تدريجي از ويتنام "كندي " را به سرعت ملغي و جنگ را با اعزام 1000 نظامي تازه نفس آمريكايي براي كمك به نظاميان ويتنام جنوبي گسترش داد.
از سوي ديگر كودتاهاي پي در پي در حكومت ويتنام جنوبي سبب شد تا نيروهاي نظامي اين كشور با وجود كمك ايالات متحده در مناطق مختلف از جمله دلتاي رود مكونگ در مقابل تهاجم نيروهاي چريكي "جنبش ويت كنگ " مجبور به عقبنشيني شوند.
جالب اينجا بود كه شوراي نظامي كه جانشين ديم شده بود، قصد داشت با ميانجيگري فرانسه در مذاكره با نيروهاي ويتنام شمالي را آغاز كند كه كودتاگران قبلي با كودتاي ديگري از سوي ژنرال " نگوين " سرنگون شدند. به نظر صلح و مذاكره خط قرمز آمريكاييها در ويتنام بود و همه چيز براي آغاز يك جنگ تمام عيار فراهم شده بود.
* خون به پا ميشود
سال 1964 سالي سرنوشت ساز براي ايالات متحده بود، چرا كه عدم مداخله جدي نيروهاي آمريكايي ميتوانست به سقوط حكومت سايگون و پيروزي ويتنام شمالي بيانجامد و در اين بين آمريكا تنها به دنبال يك بهانه بود.
در دوم اوت سال 1964 ناو شكن يو.اس.اس مادوكس به ادعاي ايالات متحده آمريكا كه مشغول انجام عمليات شناسايي در امتداد ساحل شمالي ويتنام مورد حمله قايقهاي اژدر افكن ويتنام شمالي قرار ميگيرد و غرق ميشود.
در 7 آگوست همان سال دولت آمريكا با موضع تهاجمي خواستار استفاده ازتمام ظرفيتهاي نظامي براي مقابله با گسترش كمونيسم در ويتنام ميشود و كنگره آمريكا با قطعنامه خليج "تونكن " اين اختيارات را به دولت آمريكا ميدهد.
نيروهاي آمريكايي كه تا به آن روز نقش مشاور را ويتنام بر عهده داشتند به سرعت به عنوان نيروي رزمي وارد درگيريهاي ويتنام ميشوند. تعداد سربازان آمريكايي از 16 هزار نفر به 80 هزار نفردرسال 1965 رسيد و حملات هوايي آمريكا بر عليه مقرهاي نيروهاي "ويت كنگ " و اهداف نظامي ويتنام شمالي آغاز ميشود.
* تك و پاتك
در اول نوامبر 1965 در پاسخ به حملات آمريكاييها نيروهاي ويت كنگ دو پايگاه هوايي "بين هوا " و "پليكو " كه محل استقرار نيروي هوايي آمريكا بود، را در هم ميكوبند.
در اين حملات 5 جنگنده بي 57، سه بمب افكن اي-4 و 4 بالگرد ترابري منهدم و 12 آمريكايي كشته و 198 آمريكايي زخمي ميشوند.
در پاسخ به اين حملات ايالات متحده آمريكا فرداي همان روز پايگاه نظامي "دون هوي " را در ويتنام شمالي منهدم ميكند و در مقابل ويت كنگها سربازخانه ايالات متحده را در "كوين هوي " را منهدم ميكنند و كه منجر به هلاكت 23 آمريكايي ميشود.
آمريكاييها براي زهر چشم گرفتن از نيروهاي ويتنامي با 160 هواپيماي نظامي تمام پادگانهاي نظامي ويتنام شمالي را منهدم ميكنند.
* هوشي مين سرخم نميكند
در پي مقاومت نيروهاي ويتنامي در مقابل آمريكايي و تلاش آنها براي آزاد كردن ويتنام جنوبي شوراي عالي امنيت ملي ايالات متحده، اجازه بمباران همهجانبه ويتنام تا قبول شرايط آمريكاييها و آغاز مذاكرات صلح از سوي هوشي مينه را صادر ميكند.
درپي اين تصميم بمب افكنهاي ب-52 ،اف-105، اف-4 ، اي -4 و بي- 57 بمباران ويتنام شمالي را به صورت گسترده آغاز ميكنند. در سه عميات هوايي "دارت "، "نورد " و "كمان تندر " ميليونها تن بمب و موشك براي انهدام زير ساختهاي صنعتي ويتنام و دفاع هوايي اين كشور بر روي سرزمين ويتنام ريخته ميشود.
در اين ميان تنها ويتنام نيست كه مورد تعرض قرار ميگيرد بلكه لائوس و كامبوج نيز به ظن گذر سلاحهاي نظامي ويتنام شمالي براي نيروهاي چريكي ويتنام مورد شديدترين بمبارانها قرار ميگيرد، اما هوشي مينه همچنان بر خروج نيروهاي آمريكايي براي آغاز مذاكرات صلح تاكيد ميكند.
* نامزد آينده رياست جمهوري آمريكا در بين اسراي آمريكايي
با شديدتر شدن جنگ به ناچار "ويليام وست مورلند " فرمانده نيروهاي ايالات متحده در ويتنام جنوبي از جانسون ميخواهد، تا نيروهاي رزمي اين كشور وارد نبرد زميني با نيروهاي ويتنام شمالي شوند.
درپي اين تصميم 3500 تفنگدار دريايي براي حفاظت از 23000 پرسنل هوايي ايالات متحده در پايگاه هوايي آمريكا در "دانانك " وارد ويتنام ميشوند.
تعداد نيروهاي آمريكا در ويتنام به 184 هزار نفر ميرسد.
در اين ميان با افزونتر شدن فشار آمريكا بر عليه ويتنام چين و اتحاد جماهير شوروي با بستن پيمانهاي دفاعي با هوشي مينه تجهيزات جديد جنگي را در اختبار ويتنام شمالي قرار ميدهند و موشكهاي سام -2 در اطراف هانوي پايتخت ويتنام مستفر ميشود.
اولين هواپيماهاي آمريكايي سرنگون ميشوند. در بين خلبانهاي دستگير شده آمريكايي خلباني به نام جان مك كين حضور دارد. خلباني كه بعد از آزادي به مقام سناتوري و همچنين نامزدي حرب جمهوريخواه در انتخابات رياست جمهوري ميرسد. مك كين هفت سال بعد در جريان مبادله اسرا از سوي ويتناميها آزاد ميشود.
