بازي يك امر طبيعي است و همانند نفس كشيدن براي كودك ضرورت دارد. در سالهاي پيش از دبستان، بزرگترين سرگرمي و مشغله كودك بازي است. اسلام نيز به اين نياز طبيعي كودك توجه داشته و دستور ميدهد او را آزاد بگذارند تا بازي كند. بازي براي كودك، ورزش طبيعي است. عضلات او را تقويت ميكند. قواي عقلاني او را به كار مياندازد و نيرو ميبخشد. عواطف و احساسات اجتماعي كودك را بيدار ساخته و او را به سوي زندگي اجتماعي و قبول مسئوليت سوق ميدهد.
بهترين روشي كه يك مربّي يا والد مسئول و آگاه ميتواند انتخاب كند، اين است كه
اولاً: كودك را كاملاً آزاد بگذارد تا به ميل خود بازي كند.
ثانياً: براي بازي كردن او شرايط و وسايل و اسباببازيهاي لازم را فراهم سازد.
ثالثاً: اسباببازيها را طوري انتخاب كند كه بازي كردن با آنها قواي فكري كودك را تقويت كند.
رابعاً جنبة فكري داشته باشد و او را به كارهاي مفيد تشويق نمايد و براي كار و فعّاليّتهاي اجتماعي آماده سازد.
