پدرهاي علاقهمند بهويژه آنهايي كه از نظر عاطفي در دسترس فرزندانشان هستند، درخوشبختي آنها نقش منحصر به فردي را ايفا ميكنند. پدرها ميتوانند به شيوههايي بر فرزندان تأثير بگذارند كه مادرها نميتوانند، بهويژه در زمينههاي روابط با دوستان و موفّقيّت تحصيلي. پسرهايي كه پدرشان در زندگي آنها حضور ندارند،در يافتن تعادل بين قاطعيّت مردانه و خويشتنداري دچار مشكل هستند. درنتيجه، براي آن ها دشوارتر است كه خودداري و به تعويق انداختن كامجويي را ياد بگيرند. در حالي كه كسب مهارتها با بزرگ شدن پسرها و تلاش بيشتر آنها براي دوستيابي، موفّقيّت تحصيلي و اهداف شغلي، روز به روز مهمتر ميشود. پدراني كه از نظر عاطفي، فرزندان خود را سيراب ميكنند و براي آنان ارزش قائل ميشوند و در ناراحتيها آنان را راهنمايي ميكنند، فرزنداني موفقتر خواهند داشت.
همة ما مرداني ميخواهيم كه شاد، خلاّق و پرانرژي و مهربان باشند و پسراني كه در آينده به انسانهايي تبديل شوند كه به ديگران اهمّيّت داده و در حل مشكلات سهيماند. اگر پسري داريد ميبينيد كه معمولاً آنها افرادي عجول و در عين حال حساساند و زمان و مسيري را بايد طي كنند تا به مرداني خارقالعاده كه مشكلات زيادي را با خود يدك ميكشند، تبديل شوند. اما اينكه پسري يك موهبت شود يا مايهي دردسر، تقريباً 70 درصد به پدر و مادرش بستگي دارد و 30 درصد مربوط به مسائل ديگر مثل شانس يا اقبال.
1) با پسرمان دوست باشيم.
2) به او اجازه دهيم خودش راهش را انتخاب كند.
3) از پسرمان يك قهرمان بسازيم.
4) اشتباهات او را ببخشيم.
5) وقت زيادي را به او اختصاص دهيم.
6) از پسرمان در مقابل ديگران انتقاد نكنيم.
7) احساس مسئوليّتپذيري را به پسرمان ياد دهيم.
8) به او ياد بدهيم شكست را بپذيرد و از پيروزي لذّت ببرد.
9) پسرمان را لوس بار نياوريم.
10) او را با ديگران مقايسه نكنيم.
11) خودمان را جاي پسرمان بگذاريم.
