این روزها خبرهای رفت و آمد و برکناری و انتصاب مدیران، آن قدر تکراری شده که کمتر کسی حوصله پیگیری همه این خبرها را دارد. در این میان ، بیشترین توجهها به کسانی است که تازه میآیند یا قرار است بیایند، اما در میانه راه ، بیمار میشوند یا استخاره شان بد میافتد و پشیمان میشوند و کسی به فکر یادکردن از مدیران برکنار شده یا مستعفی نیست.
این یادداشت قصد دارد از مدیری بنویسد که قرار است پست مدیریتی اش را ترک کند و به مدیری تازه نفس بسپارد.اگرچه رسم نیست از مدیری بنویسند که عمر مدیریتی اش به پایان رسیده است ، همه یاد گرفته ایم به مدیر جدید که قرار است بیاید و عالم امکان را کن فیکون کند، تبریک بگوییم و انتصاب به جا و شایسته اش را که نشان دهنده توانمندی های بی ماننداو است، تبریک بگوییم.
مدیری که قرار است در این یادداشت درباره اش حرف بزنم از آنهایی است که در ساختار اداری کشور از جنس و نوعشان کم است و حضورشان در هر سمتی که به عهده گرفتهاند، منشاء خدماتی ماندگار بوده است . مدیرانی که اگر همه اقدامات و تصمیماتشان درست و شایسته نیست ، حداقل میتوان از برآیند اقدامات و تصمیماتشان دفاع کرد .مدیری که میخواهم در این یادداشت به او خسته نباشید بگویم ، خوشبختانه نه صاحب این قلم را میشناسد و نه شاید نوشته ای از من خوانده باشد ، مهم این است که حس میکنم او از باقیماندههای مدیرانی است که به عرصه فرهنگ آمدند و فرهنگ را میشناختند و میدانستند در این عرصه مجالی برای سیاسی کاری و جار و جنجال نیست . در این عرصه کسانی که زیاد حرف میزنند و همه را با داغ و درفش خط کشیهای سیاسی و جناحی اندازه میکویند و میرانند ، موفق نیستند . مدیرانی که به عرصه فرهنگ آمدند اما سر در سیاست داشتند، نه تنها سیاست را فرهنگی نکردند ، فرهنگ را به سیاست آلودند .
«علی اکبر اشعری» چه عنوان «رئیس کتابخانه ملی ایران» را داشته باشد و چه نداشته باشد ، میتوان به خاطر مشی و مرامش ، نگاه دور از جنجال و فرهنگیاش ، برآیند اقدامات و خدماتش ، به او به چشم تکریم نگریست و مطمئن بود همواره مورد احترام گروه زیادی از هنرمندان و فرهنگیان که صاحبان واقعی عرصه فرهنگ کشوراند، خواهدماند.
به او خسته نباشید می گویم و امیدوارم جهت گیری آینده کتابخانه ی ملی به عنوان یکی از ذخایر بزرگ فرهنگی کشور، مانند دوره ریاست اشعری آرام، جذب کننده و متعامل با بخشهای مختلف فرهنگی و هنری باشد.
