سوال : علت حرمت رقص چیست؟
پاسخ : میان اعمال انسان و آثار واقعی آن‌ها در نظام هستی، رابطه‌ای تکوینی و حقیقی وجود دارد؛ نه صرفاً قراردادی. هر عمل، در ذات خود اثری ویژه بر روح و سرنوشت انسان در دنیا و آخرت بر جای می‌گذارد و آگاهی کامل از همه‌ی این آثار، تنها نزد خداوند متعال و اولیای الهی است. ازاین‌رو، احکام الهی بر اساس همین واقعیت‌ها و آثار حقیقی تشریع شده‌اند، حتی اگر فلسفه‌ی آن‌ها برای ما به‌طور کامل روشن نباشد. بنابراین، ندانستن علت یک حکم، مانع از لزوم پایبندی به آن نیست.
درباره‌ی حکمت حرمت رقص می‌توان به نکاتی اشاره کرد. هرچند این موارد را نمی‌توان به عنوان علت قطعی حکم دانست، اما می‌توان آن‌ها را از وجوه و حکمت‌های احتمالی دانست:
1-
چ تحریک شهوت و زمینه‌سازی گناه: رقص غالباً با حرکات بدن و آهنگ همراه است و زمینه‌ی تحریک غریزه‌ی جنسی را فراهم می‌کند؛ امری که در بسیاری از موارد، به گناه و فساد اخلاقی منتهی می‌شود.
2 غفلت از یاد خدا: در سخنی از امام علی (علیه‌السلام) آمده است: «کُلُّ مَا أَلْهَى عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ فَهُوَ مِنْ إِبْلِیس:هر کاری که انسان را از یاد خدا غافل کند، از سوی شیطان است.» (1) بنابراین، هر عملی که موجب غفلت و دوری از معنویت شود از جمله رقص، از دیدگاه دینی پسندیده نیست.
3 ترویج فرهنگ لهو و ابتذال: رقص در بسیاری از موارد با مظاهر فرهنگ بی‌قیدی، دنیاگرایی و الگوهای غیردینی همراه است و می‌تواند روح معنوی جامعه را تضعیف کرده و زمینه‌ی اشاعه‌ی سبک زندگی غفلت‌محور را فراهم سازد.
4 از بین رفتن وقار و شخصیت مؤمن: انسان مؤمن باید در رفتار و ظاهر خود اهل وقار، متانت و خویشتن‌داری باشد. حرکات نمایشی و سبک‌سرانه‌ای که در رقص وجود دارد، با شأن و شخصیت انسان مؤمن ناسازگار است. هرچند ممکن است همه‌ی حکمت‌های نهفته در حکم حرمت رقص بر ما آشکار نباشد، اما، روشن است که این عمل می‌تواند زمینه‌ساز غفلت از خدا، تضعیف ایمان و رواج بی‌پروایی اخلاقی گردد. منابع: 1. طوسی، امالی، ص336.
