اگر ما می گفتیم، حرف و حدیث در می آمد که چشم دیدن این انگلوساکسون ها و اسلاوهای یوروپ نشین را نداریم. اما خود اهالی بریتانیا که از گذشته ای دور، خود را در زیرکی ختم کلام می دانند، در روزنامه ی پر مخاطب «گاردین»اعلام کرده اند دو درصد از زنان بین 15 تا 30 سال، بی اشتهایی عصبی دارندو از هر 100 نفر، 6 تا 10 نفربراثردنباله روی انواع رژیم های لاغری جانشان را ازکف می دهند.
8 میلیون آمریکایی، اسیرآشفتگی و اختلالات غذایی اند.ماجرا به یک جور طاعون مدرن می ماند.منتها این بار، کسی لباس هایتان رانمی سوزاند و ازتان دوری نمی کند.
95 درصد از قربانی های anorexia (بی اشتهایی عصبی)، زنان هستند.استرس چاق شدن، امان این زن ها رابریده.در سال 1987،هیکل نزار دیانا، پرنسس ولز، بیماری بولیمیایی او را لو داد. جین فوندای بازیگر، همان که پس از سال ها با «مادر شوهر هیولا» به صحنه آمده است، مبتلا به بولیمیا است. همان بیماری ای که آخرش مدام دستت در دهان است تا هرچه را با تمام قوا فرو داده ای، با همان نیرو بالا بیاوری. جین فوندا از اولین زن هایی بود که تشت رسوایی بیماری اش را از بام فرهنگ سر سخت هالیوود که هیچ جوری باخوردن کنار نمی آمد، پایین انداخت. البته پیش از آن، دست کم بیست سالی را در چنبره ی این نظام خوراکی هالیوودی، رژیم گرفته بودتا از تبار هالیوودی ها عقب نماند. ویکتوریا بکهام، خواننده و همسر دیوید بکهام، در مصاحبه ای فاش کرده است مدت ها درگیر اختلالات غذایی بوده. همسرش البته فوراً شایعه ی بولیمیای ویکتوریا را رد کرده و گفته است که چیز مهمی در میان نبوده. فقط یک وسواس کوچک بوده! چند نفر از ما باید خودمان را به کشتن دهیم تا به هنرپیشه ها و مدل هایی که با خودشان این طور تامی کنند، شبیه شویم؟ سوپر مدل هایی با اندام متناسب که در آخرین چشم بندی های مدل های صنعت می خرامند. در رستوران های پردبدبه، وانمودمی کنند حواسشان به حرکت ظریف انحنای امضایشان است. نشان نمی دهند که به وسواس وزن دچارند و تظاهر می کنند همه چیز، روندی طبیعی دارد. کی این پوست براستخوان ها، می خواهند قبول کنند که جریان «تناسب» را زیادی کش داده اند؟
