امام على عليه السلام:
«لا تسالوا الا الله سبحانه، فانه ان اعطاكم اكرمكم، و ان منعكم حاز لكم». [1]
به جز از خداى سبحان چيزى نخواهيد زيرا اگر به شما بدهد، شما را گرامى داشته و اگر ندهد ذخيره [ آخرتتان] خواهد كرد.
امام على عليه السلام
«من اتى غنيا فتواضع له لغناه ذهب ثلثا دينه». [2]
هر كس نزد ثروتمندى رود و به خاطر توانگرى و ثروتش در مقابل او كرنش و فروتنى كند، دو سوم دينش رفته است.
امام على عليه السلام:
«الصبر على الفقر مع العز اجمل من الغنى مع الذل». [3]
شكيبايى بر تنگدستى همراه با عزت، زيباتر از ثروتمندى با ذلت است.
امام حسن عليه السلام:
«اذا اردت عزا بلا عشيرة و هيبة بلا سلطان فاخرج من ذل معصية الله الى عز طاعة الله». [4]
هرگاه خواستى عزت بدون داشتن فاميل، و شكوه بدون سلطنت را، پس از ذلت نافرمانى خدا، به سوى عزت اطاعت او خارج شو.
امام حسين عليه السلام:
«موت فى عزة خير من حياة فى ذل». [5]
مرگ با عزت، بهتر از زندگى با ذلت است.
امام سجاد عليه السلام:
«ما احب ان لى بذل نفسى حمر النعم». [6]
دوست ندارم داراى شتران سرخ مو (و ثروت كلان) باشم ولى در برابر تحصيل آن لحظهاى تن به ذلت دهم.
امام سجاد عليه السلام:
«رايت الخير كله قد اجتمع فى قطع الطمع عما فى ايدى الناس و من لم يرج الناس فى شىء و رد امره الى الله عزوجل فى جميع اموره، استجاب الله عزوجل له فى كل شىء». [7]
تمام خير و نيكى را ديدم كه در بريدن طمع از آن چه دست مردم است مىباشد، و هر كه هيچ اميدى به مردم نداشته باشد و امورش را در هر كارى به خداى عزوجل واگذارد، خداى عزوجل در تمام چيزها او را اجابت كند.
امام سجاد عليه السلام:
«من كرمت عليه نفسه هانت عليه الدنيا». [8]
هر كس خود را ارجمند شمارد، دنيا را پست انگارد.
امام باقر عليه السلام:
«طلب الحوائج الى الناس استلاب للعز... والياس عما فى ايدى الناس، عز المؤمن فى دينه». [9]
حاجت خواستن از مردم، موجب سلب عزت خواهد شد. و قطع اميد از آن چه در دست مردم است، مايه عزت مؤمن در دينش مىباشد.
امام صادق عليه السلام:
«لاينبغى للمؤمن ان يذل نفسه، قيل له و كيف يذل نفسه؟ قال: يتعرض لما لايطيق». [10]
سزاوار نيست مؤمن خود را ذليل كند، سؤال شد چگونه؟ فرمود: خود را در معرض كارى كه از او ساخته نيست قرار دهد.
امام صادق عليه السلام:
«من سال الناس و عنده قوت ثلاثة ايام لقى الله تعالى يوم يلقاه و ليس فى وجهه لحم». [11]
كسى كه از مردم تقاضاى كمك كند، با اين كه غذاى سه روز را دارد، روز قيامتبا خداوند ملاقات كند در حالى كه در صورتش گوشت نيست (يعنى با چهره زشت و بىآبرو وارد محشر مىشود).
پي نوشت:
[1]. نهج البلاغه، نامه 31.
[2]. همان، حكمت 228.
[3]. غرر الحكم.
[4]. بحارالانوار، ج 44، ص 139.
[5]. همان، ص 192.
[6]. مستدرك الوسائل، ج 2، ص 464.
[7]. اصول كافى، ج 2، ص 148.
[8]. تحف العقول، ص 285.
[9]. بحارالانوار، ج 75، ص112.
[10]. فروع كافى، ج 5، ص 46.
[11]. ثواب الاعمال، (ترجمه شده) ص 630.
