یك بار دختری حین صحبت با پسری كه عاشقش بود، ازش پرسید:
چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟
دلیلشو نمی دونم ...اما واقعاً دوست دارم.
تو هیچ دلیلی رو نمی تونی عنوان كنی... پس چطور دوستم داری؟
چطور می تونی بگی عاشقمی؟
من جداً دلیلشو نمی دونم، اما می تونم بهت ثابت كنم.
ثابت كنی؟ نه! من می خوام دلیلتو بگی.
باشه.. باشه!!! می گم... چون تو خوشگلی،
صدات گرم و خواستنیه،
همیشه بهم اهمیت می دی،
دوست داشتنی هستی،
با ملاحظه هستی،
بخاطر لبخندت،
دختر از جواب های اون خیلی راضی و قانع شد.
متاسفانه، چند روز بعد، اون دختر تصادف وحشتناكی كرد و به حالت كما رفت.
پسر نامه ای رو كنارش گذاشت با این مضمون:
عزیزم، گفتم بخاطر صدای گرمت عاشقتم اما حالا كه نمی تونی حرف بزنی، می تونی؟
نه! پس دیگه نمی تونم عاشقت بمونم.
گفتم بخاطر اهمیت دادن ها و مراقبت كردن هات دوست دارم اما حالا كه نمی تونی برام اون جوری باشی، پس منم نمی تونم دوست داشته باشم.
گفتم واسه لبخندات، برای حركاتت عاشقتم.
اما حالا نه می تونی بخندی، نه حركت كنی، پس منم نمی تونم عاشقت باشم
اگه عشق همیشه یه دلیل می خواد مثل همین الان، پس دیگه برای من دلیلی واسه عاشق تو بودن وجود نداره.
عشق دلیل می خواد؟
نه!معلومه كه نه!!
پس من هنوز هم عاشقتم...
عشق واقعی هیچ وقت نمی میره.
این هوس است كه كم تر و كم تر می شه و از بین می ره.
عشق خام و ناقص می گه: من دوست دارم چون بهت نیاز دارم
ولی عشق كامل و پخته می گه: بهت نیاز دارم چون دوست دارم
سرنوشت تعیین می كنه كه چه شخصی تو زندگیت وارد بشه، اما قلب حكم می كنه كه چه شخصی در قلبت بمونه
